งไว้ที่ประตูมองราวกับผ่อนคลายเป็นอย่างมาก เพียงแค่ขวางเล็กน้อย แต่ทว่าหมอก็ตกใจเป็นอย่างมาก เพราะว่าเขาใช้วิธีการทั้งหมดแล้ว ก็ปิดประตูไม่สำเร็จซูเจ๋อผลักประตูเข้าไปด้านใน หมอก้าวโซเซถอยหลังไม่กี่ก้าว ไม่ระมัดระวังปัดตะเกียงบนพื้นล้มขวางประตูเรือนไว้ไม่ได้ ก็ค่อยๆเปิดทั้งสองข้างออก ส่งเสียงคล้ายกับเชื้อเชิญ ราวกับยินดีให้ซูเจ๋อเข้าไปอย่างนั้นแหละซูเจ๋อยกเท้า เดินเข้ามาเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีมารยาทมากอีกทั้งนุ่มนวลยื่นมือปิดประตูหมอกล่าวถามอย่างร้อนรนว่า“ท่านคือใครกัน?สรุปแล้วคิดจะทำสิ่งใด！”ซูเจ๋อหลุบตาลงเล็กน้อย มองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ในดวงตานำแสงมืดมิดในยามราตรีติดมาด้วย หลังจากนั้นเดินผ่านเขา มุ่งตรงไปทางห้องที่มีแสงไฟสลัวๆเปิดอยู่ กล่าวขึ้นว่า“ข้าอยากจะคุยกับท่านเรื่องพิษของสั่วเชียนโหว”หมอไม่รู้ว่าผู้ที่มาคือใคร และไม่รู้ว่าแท้ที่จริงแล้วเขารู้สิ่งใดมา758
หันกลับไปมองประตูที่ปิดแน่นสนิทแวบหนึ่ง ช่วงเวลานั้นคิดว่าอยากวิ่งหนีแต่เขาเพียงลำพัง ไม่ได้นำเงินทองเครื่องประดับเสื้อผ้าไปด้วย ทรัพย์สินเงินทองทั้งหมดอยู่ในเรือน วิ่งหนีไปเช่นนี้แล้วเขาจะยินยอมได้อย่างไรกันเล่าด้านนอกฟ้ามืดอีก เขาวิ่งออกไปลำพัง จะไปพักแรมที่ใดกันหมอคิดอีก ที่นี่เป็นเรือนของเขา ต่อให้คนผู้นี้รู้สิ่งใด ก็จำเป็นต้องคิดวิธีให้เขาหุบปากมิเช่นนั้นถ้าเปิดโปงไปถึงแม่ทัพจริงๆ ชีวิตก็น่าเป็นห่วงแล้วด้วยเหตุนี้ห
