ะโยชน์ทั้งหมดเป็นความผิดของบ่าว …….ถ้าหากวันนั้นไม่ใช่ว่าบ่าวล่าช้าไม่กลับมาเสียทีองค์หญิงก็จะไม่มีอันตราย ……บ่าวอยากไปแก้แค้นแทนองค์หญิง แต่ก็ทำให้องค์หญิงลำบากไปช่วยบ่าว ……องค์หญิงอยู่ในช่วงอยู่เดือน ถ้าหากว่าหลงเหลือโรคเรื้อรังไม่หายขาดไว้ภายหลัง บ่าวไร้หนทางปฏิเสธความผิดนี้เพคะ！”เฉินเสียนปาดนํ้าตาที่ใบหน้าเขียวชํ้าของอวี้เยี่ยนที่ยังร้องไห้อยู่ แล้วกล่าวขึ้นว่า“อวี้ยี่ยน เจ้ากล้าหาญไม่น้อยนะ ตอนนี้ลับหลังข้า เจ้ากล้าที่จะเอามีดไปแทงผู้อื่นแล้ว”อวี้เยี่ยนกล่าวว่า“บ่าวเห็นเซียงหลิงยกตุ๋นรกขององค์หญิงไปให้นายหญิงหลิ่วกินทุกวัน ยังเจ็บกว่าการกินเนื้อของบ่าวเองเพคะ บ่าวอดกลั้นไม่ไหวเพคะ……..”“ผลสรุปเจ้าก็ตีไม่ชนะ กลับถูกพวกนางตีจนกลายเป็นเช่นนี้”“บ่าวใช้กริชตวัดใส่นายหญิงหลิ่วกับเซียงหลิงหลายครั้งเพคะ”อวี้เยี่ยนเงยหน้าขึ้น กล่าวยืดอกขึ้นอย่างภูมิใจ กล่าวจบก็มีความท้อใจอีก“แต่บ่าวลืมเอาผ้ายัดเข้าไปในปากของเซียงหลิง เสียงของนางแหลมโวยวายเป็นอย่างมาก ทำให้คนอื่นๆมาดู ถึงทำให้บ่าวพ่ายแพ้เช่นนี้”เฉินเสียนกล่าวว่า“ลุกขึ้นเถิด”“บ่าวมีความผิด ไม่กล้าลุกขึ้นเพคะ”อวี้เยี่ยนนํ้าตาไหลพรากมองเฉินเสียน751
“ข้าพูดว่าเจ้าผิดแล้วหรือ”เฉินเสียนกล่าวขึ้น“เรื่องวันนั้นข้าไม่โทษเจ้าหรอกข้าเป็นคนส่งเจ้าไปหาเหลียนชิงโจวทางด้านนั้นเอง ฝนตกหนักทำให้เจ้าเสียเวลาในการเดิน มันเป็นเจตจำนงของสวรรค์”“แต่บ่าวยังตีอ
