่างประตูหานอู่ ในตอนนั้นข้าคิดว่าท่านฉินหรูเหลียงก็เป็นชายคนหนึ่งที่ดี！”ฉินหรูเหลียงสูดหายใจเข้าลึกๆ เปิดเปลือกตามองเธอ สั่นสะท้านเล็กน้อยเธอกล่าวขึ้นว่า“แต่ก็เป็นความคาดหวังที่งมงาย อีกนิดหนึ่งมันก็ทำให้ข้าไม่มีทางที่จะฟื้นคืนชีพตลอดไป”ระหว่างที่กล่าวอยู่กริชบนมือก็แทงเข้าไปในเนื้อของฉินหรูเหลียงอย่างเหี้ยมโหด เลือดสีแดงสดไหลย้อนลงมาเต็มแขนของเขา ตามด้วยแขนร่วงหล่นลงมาจากแขนเสื้อฉินหรูเหลียงรู้สึกว่าทั้งแขนของเขานั้นไร้ความรู้สึกไปแล้วเธอยังคงสีหน้าเหี้ยมโหด“เดิมทีข้าคิดว่าเมื่อก่อนต่อให้ไม่มีความสุข ระหว่างข้ากับท่าน ยังคงอาจจะสามารถเลิกกันไปได้ด้วยดี ตอนนี้ดูเหมือนว่าไม่มีทางเป็นเช่นนั้นแล้วตั้งแต่ไหนแต่ไรท่านไม่เคยเชื่อข้าเลย กลับคิดเพ้อเจ้อข้าจะเชื่อใจท่านสักครึ่งหนึ่ง746
แต่ไหนแต่ไรท่านไม่เคยสงสารข้ากับลูก ก็อย่าได้คิดเพ้อเจ้อว่าข้าจะสงสารท่านกับผู้หญิงของท่านสักครึ่งหนึ่งฉินหรูเหลียง เส้นทางในอนาคต พวกเรามาคอยดูกัน”พูดจบแล้ว เฉินเสียนชักกริชออกมาทันที ถือโอกาสกรีดลงไปด้านล่างเสียงขาดของผ้าไหมดังขึ้น เธอกรีดแขนเสื้อของฉินหรูเหลียงขาด สายตาไม่กระพริบเลยเวลานั้นฉินหรูเหลียงรู้สึกว่านับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปนางคงไม่คาดหวังสิ่งอื่นใดกับตัวเองอีกแล้วเป็นความขมขื่นที่ยากจะพูดมันออกมา เขาก็ยังไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่เขารู้ว่าเขาทำผิดอะไรเสียงร้องไห้ของหลิ่วเหมยอู่ดังอยู่ข้างหู นางด่าเฉินเ
