นดอกพุดตานฟังท่าน ท่านแม่ทัพจะจัดการเพคะ……….”เห็นเฉินเสียนต้องการยกเท้าย่างกรายออกจากประตู แม่บ้านจ้าวรีบไปขวางหน้าไว้ เอ่ย“ไม่ได้เพคะองค์หญิง องค์หญิงควรที่จะนอนพักอยู่บนเตียงนะเพคะออกไปข้างนอกเคลื่อนไหวไม่ได้ ด้านนอกลมแรง ต่อไปจะทิ้งอาการเจ็บป่วยไว้ได้เพคะ！”แม่นมซุยเอ่ยเห็นด้วย“ใช่แล้วเพคะองค์หญิง องค์หญิงกลับไปที่ห้องก่อนเถิดเพคะ ให้แม่บ้านจ้าวเป็นคนไปดูก็ได้ แม่บ้านจ้าวเป็นคนเก่าแก่ในจวน นางจะขอร้องให้อวี้เยี่ยนนะเพคะ เชื่อว่าท่านแม่ทัพต้องเมตตาเพคะ ”เฉินเสียนออกมาจากห้องเหมือนเดิม หรี่ตามองบรรยากาศโปร่งใสดีๆด้านนอก737
ในแววตาของเธอมีแสงสว่าง แต่ทว่าไม่มีอุณหภูมิ เหมือนเคลือบความเยือกเย็นเมื่อก่อนตอนที่ตั้งครรภ์อยู่เธออ้วนตุ๊ต๊ะเดินไม่สะดวก ตอนนี้เธอออกมานอกประตู สูดหายใจลึกๆรับความสดชื่น ถึงแม้ว่าร่างกายจะยังฟื้นสภาพได้ไม่ปกติทั้งหมด แต่ก็สัมผัสได้ถึงความผ่อนคลายแต่เธอก็ผ่อนคลายลงไม่ได้เลยเฉินเสียนเดินลงบันไดทีละก้าว เอ่ย“ต่อให้อวี้เยี่ยนไม่ไป ข้าก็จะเป็นคนไป”“องค์หญิง！”“เอ้อร์เหนียง เจ้าอยู่ดูแลลูกของข้าที่นี่”เฉินเสียนยืนอยู่ตรงหน้าแม่บ้านจ้าวสายตาเย็นชามีความกดดันอยู่ในนั้น มองนางแล้วเอ่ย“แม่บ้านจ้าว หลีกไป”แม่บ้านจ้าวกลัว ช่วงที่มึนงงอยู่เฉินเสียนก็ได้เดินผ่านนางไปแล้วแม่บ้านจ้าวหันมองแผ่นหลังของเธอ เอ่ย“องค์หญิงเพิ่งจะคลอดบุตร ยังออกไปไม่ได้นะเพคะ！”แต่น่าเสียดาย เฉินเสียน
