ยนะเพคะ เอ้อร์เหนียงเป็นคนที่คุณชายเหลียนส่งมา”เฉินเสียนพยักหน้าในสารทฤดูนั้นท้องฟ้าแจ่มใสและอากาศสดชื่น แม้จะเพิ่งรุ่งสางดวงอาทิตย์ก็ฉายแสงเต็มท้องฟ้า เป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสเป็นอย่างมากเพียงแต่ว่าเฉินเสียนอยู่ในช่วงอยู่เดือนหลังคลอด ทั้งยังเพิ่งจะหายจากการป่วยหนัก เธอจึงออกไปข้างนอกไม่ได้ แม้แต่หน้าต่างก็ยังห้ามเปิดกว้างเกินไปอวี้เยี่ยนนำอาหารเช้ามาให้เฉินเสียน เมื่อกินข้าวและดื่มยาแล้ว นางจึงช่วยประคองเฉินเสียนให้นอนลงบนเตียงเฉินเสียนกำลังง่วนอยู่กับการหยอกล้อลูกชายที่เพิ่งให้กำเนิด จึงไม่ได้สนใจอวี้เยี่ยนมากนักเวลานั้นมีของบางอย่างอยู่ในแขนเสื้อของอวี้เยี่ยน และนางก็รีบออกไปจากสวนสระวสันตฤดูทันที730
นางเดินผ่านสวนดอกไม้ด้านหลังและมุ่งหน้าตรงไปยังสวนดอกพุดตานตอนนี้พิษของหลิ่วเหมยอู่รักษาหายแล้ว แต่ร่างกายของนางยังคงอ่อนแอส่วนมากจึงใช้เวลาพักฟื้นอยู่บนเตียงครั้งก่อนที่รกของเฉินเสียนถูกนำมาใช้ทำยาถอนพิษให้นาง นางกินไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น ส่วนที่เหลือใช้นำไปตุ๋นเป็นซุปบำรุงร่างกายให้หลิ่วเหมยอู่ดื่มทุกวันหมอผู้นั้นบอกว่านางจำเป็นต้องฟื้นพลังชีวิตด้วยการใช้รกนี้บำรุงดังนั้นหลิ่วเหมยอู่จึงกินได้อย่างสบายใจเพียงแค่คิดว่าสิ่งที่นางกินคือชิ้นเนื้อที่หลุดออกมาจากร่างกายของเฉินเสียนนางก็ยิ่งมีความอยากอาหารมากเป็นพิเศษความจริงการถอนพิษสั่วเชียนโหวไม่จำเป็นต้องมีสิ่งที่เรียกว่าใบสั่งยาเลยแ
