แม่นมซุยกล่าวว่า “บ่าวได้ยินบางอย่างจากแม่บ้านจ้าวตอนอยู่ในเรือน ดูเหมือนองค์หญิงจะตากฝนในวันที่พระองค์มีพระประสูติการ องค์หญิงมีไข้สูงระหว่างการให้กำเนิดโอรสจนเกือบจะทำให้คลอดลำบากเจ้าค่ะ”“มีไข้สูงตอนคลอด…” ซูเจ๋อพึมพำเบาๆ “แล้วทำไมพระองค์จึงตากฝน”แม่นมซุยเงียบไปนิดหนึ่งก่อนจะตอบว่า “นายท่านโปรดยกโทษ บ่าวได้ยินมาเพียงเท่านี้ พรุ่งนี้บ่าวจะไปสืบถามจากบ่าวรับใช้คนอื่นมาให้นะเจ้าคะ”“ข้าอยากจะรู้ทุกอย่างอย่างละเอียด”“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”ฝ่ามืออุ่นๆ ของซูเจ๋อค่อยๆ ยกมือของเฉินเสียนขึ้นมา เขาวางนิ้วลงบนเส้นชีพจรตรงข้อมือและใช้สมาธิอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวางมือเธอลงเขาหยิบกระเป๋าหนังกวางที่เตรียมไว้ออกมาจากแขนเสื้อและวางไว้ที่ขอบเตียงก่อนจะเปิดออก ด้านในมีชุดเข็มเงินที่มีความยาวและความหนาแตกต่างกันออกไปซูเจ๋อหยิบเข็มเงินออกมาและนำไปลนไฟ จากนั้นจึงค่อยๆ ปั่นเข็มลงไปในจุดฝังเข็มของเฉินเสียนหลายต่อหลายจุดเฉินเสียนถูกฝังเข็มกระตุ้นให้เหงื่อออก จนกระทั่งผ่านไปครึ่งชั่วยามเนื้อตัวก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ721
เธอขมวดคิ้วมุ่นและหัวคิ้วก็ขยับเป็นครั้งคราว ริมฝีปากที่ซีดเผือดขยับขึ้นลงราวกับกำลังละเมอซูเจ๋อโน้มตัวลงไปและเงี่ยหูฟัง ครู่ใหญ่ๆ จึงได้ยินเสียงแหบแห้งดังขึ้นมาว่า“ท่านทำแบบนี้ไม่ได้…”ดวงตาของซูเจ๋อหรี่แสง เขาหรี่ตาลงโดยไม่ออกความเห็นใดๆเธอมีเหงื่อออกมากและดูเหมือนร่างกายจะอ่อนแอลงยิ่งกว่าเดิ
