ม หลังจากดึงเข็มออกซูเจ๋อก็ยืนขึ้นและกล่าวว่า “เปลี่ยนเสื้อผ้าให้พระองค์”ซูเจ๋อยืนอยู่ข้างหน้าต่างและหันหลังให้ในขณะที่แม่นมซุยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เฉินเสียนหน้าต่างเป็นหน้าต่างแบบปิด เมื่อต้องมองทะลุลายฉลุและมุ้งตาข่ายออกไปจึงทำให้เห็นบรรยากาศยามคํ่าคืนด้านนอกไม่ชัดเจนนักแม่นมซุยใช้นํ้าอุ่นเช็ดตัวให้เฉินเสียนหนึ่งรอบก่อนจะนำชุดนอนที่สวมใส่สบายมาเปลี่ยนให้เธอ จากนั้นจึงหลบออกไปตอนนี้อุณหภูมิร่างกายของเฉินเสียนลดลงและหายไข้แล้ว คิ้วของเธอค่อยๆคลายออกและไม่ขมวดเป็นปมอีกต่อไปซูเจ๋อมองเด็กทารกที่อยู่ในผ้าอ้อม ใบหน้าของทารกน้อยเหี่ยวย่นและหลับสนิทอยู่บนเตียงเดียวกันกับแม่ของเขา แม้แต่ท่าทางการนอนยังเหมือนกันทุกประการได้ยินเหลียนชิงโจวบอกว่าเด็กคนนี้ยังไม่ร้องไห้เลยตั้งแต่เกิดตอนนี้ซูเจ๋อรู้สึกว่าทารกน้อยดูสงบยิ่งกว่าที่เขาคิด722
“เป็นเช่นนี้ก็ดี” ซูเจ๋อโน้มตัวลงมาและใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่ใบหน้าเล็กๆ ของเด็กน้อย “จะได้ไม่รบกวนตอนแม่ของเจ้าพักผ่อน”ใบหน้าที่อ่อนนุ่มของเขาเหมือนจะแหลกลงได้ง่ายๆ เพียงแค่การสัมผัสผิวของทารกภายใต้นิ้วที่สัมผัสอยู่นั้นอ่อนนุ่มราวกับไขมันแพะทารกที่เดิมทีหลับอยู่มีปฏิกิริยาตอบสนอง อยู่ๆ เขาก็ถีบเท้าและค่อยๆ ลืมตาขึ้นมานัยน์ตาเล็กๆ คู่นั้นให้ความรู้สึกเหมือนจะเรียวยาวซูเจ๋อเลิกคิ้วมองเขาเขาหรุบตาเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง หลับต่อไปโดยไม่ตอบสนองอะไรอีกซูเจ๋อคอยเฝ
