ได้กลิ่นหอมจางๆ ของกลิ่นไม้กฤษณากลิ่นไม้กฤษณาผสมผสานกับลมหายใจของเขา นอกจากซูเจ๋อที่มีกลิ่นอายเป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร ยังจะเป็นใครไปได้อีก725
“ท่านแอบเข้ามาในห้องข้าทำไม”“เพราะข้าได้ยินเหลียนชิงโจวบอกว่าท่านไม่สบาย ข้ามาที่นี่เพื่อรักษาท่านไม่อย่างนั้นหมอกำมะลอจากข้างนอกจะทำให้ท่านหายเร็วได้อย่างนี้หรือ”เฉินเสียนฉีกยิ้มมุมปาก เอ่ยอย่างอ่อนแรงว่า “แล้วทำไมท่านต้องกอดข้าด้วย”“เมื่อครู่ท่านบ่นว่าหนาว ข้าจึงให้ท่านยืมกอดโดยไม่คิดค่าตอบแทนใดๆ”“ข้าบ่นว่าหนาวทุกคืนรึ”“ก็ไม่ขนาดนั้น บางครั้งข้าก็รู้สึกหนาว จึงขอยืมกอดของท่านด้วย”“…”เฉินเสียนไม่มีแรงจะทะเลาะกับเขา ดังนั้นเธอจึงได้แต่แอบอิงอยู่เงียบๆ และรู้สึกถึงความสงบที่หาได้ยากดูเหมือนเธอจะสัมผัสได้ว่าอากาศยามคํ่าคืนที่นอกหน้าต่างนั้นเย็นราวกับสายนํ้า ทั้งยังเหมือนจะรู้สึกถึงเสียงของหยดนํ้าค้างแห่งสารทฤดูนั่นเพราะเวลาเป็นเหตุซูเจ๋อคิดว่าเฉินเสียนหลับไปแล้ว จึงใช้นิ้วที่เรียวยาวและขาวสะอาดเกลี่ยเส้นผมตรงบริเวณจอนของเธอเบาๆเขาใช้ปลายนิ้วลูบไล้ที่เส้นผมของเธออย่างแผ่วเบาและเธอก็รู้สึกคันยุบยิบเฉินเสียนขยับศีรษะเล็กน้อยและแทรกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขา พร้อมกับบอกว่า “อยู่ๆ ข้าก็รู้สึกหนาวขึ้นมา”726
ซูเจ๋อหยุดนิ้ว จากนั้นจึงกราชับอ้อมแขนและกอดเธอแน่นขึ้นไปอีกนี่คือความรู้สึกที่พอตื่นขึ้นมาแล้วมีใครสักคนคอยเป็นที่พึ่งพิงให้ได้ทันที“ซูเจ๋อ ท่าน
