ะไปเจอกับสาวใช้ที่ไม่ใช่คนช่างพูด แต่ใช้เวลาซุบซิบไม่นาน สาวใช้ผู้นั้นก็พรั่งพรูสิ่งที่รู้ออกมาอย่างไม่มีกั๊กตอนกลางวันเฉินเสียนตื่นมาครั้งหนึ่ง ดังนั้นคราวนี้เธอจึงดื่มยาได้จนหมดถ้วยแต่เธอยังคงรู้สึกไม่ค่อยสบายและยังวิงเวียน เมื่อถึงช่วงหัวคํ่าเธอจึงผล็อยหลับไปอีกครั้งเป็นเช่นนี้อยู่สองสามวัน จนในที่สุดอาการของเธอก็ดีขึ้นตามลำดับ724
อวี้เยี่ยนกับแม่นมซุยแบ่งสันปันส่วนงานกัน อวี้เยี่ยนเป็นคนรับผิดชอบตอนกลางวัน ส่วนแม่นมซุยรับผิดชอบดูแลในยามกลางคืนถึงอย่างไรเด็กก็มักจะดื่มนมหลายครั้งในเวลากลางคืน ดังนั้นการที่แม่นมซุยอยู่จึงสะดวกมากกว่ากลางดึก แสงเทียนในห้องสั่นไหวเฉินเสียนค่อยๆ ลืมตาขึ้นและพบว่าเธอกำลังแอบอิงอยู่ในอ้อมกอดของชายผู้หนึ่งปฏิกิริยาของเธอเหมือนกับปฏิกิริยาของลูกอย่างไม่ผิดเพี้ยน แล้วเธอก็ค่อยๆหรุบตาลงอีกครั้งเธอไม่ได้พูดอะไรมานาน เสียงของเธอจึงฟังดูแหบแห้งขณะที่ถามอย่างแผ่วเบาว่า “ซูเจ๋อเหรอ”คางเย็นๆ ของซูเจ๋อสัมผัสที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา เสียงที่นุ่มละมุนดังขึ้นเหนือศีรษะของเธอ “ข้าเอง”เฉินเสียนไม่มีเรี่ยวแรงและเอียงศีรษะอย่างเกียจคร้าน เสื้อผ้าของเขาแนบชิดอยู่กับใบหน้าของเธอ เธอรู้สึกสบายเมื่อได้หนุนอ้อมกอดแทนหมอน ทั้งยังอ่อนเพลียเกินกว่าจะเคลื่อนไหวบางครั้งขณะที่เธอกำลังหลับใหล เธอรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนเข้ามาที่ห้องของเธอทุกคืนและกอดเธอไว้แบบนี้และทุกๆ คืนเธอยัง
