เหลียนชิงโจวกล่าวว่า “อาจารย์โปรดวางใจ ทั้งแม่และลูกปลอดภัยขอรับองค์หญิงให้กำเนิดโอรส เพียงแต่พระองค์ทรงอ่อนแรงและมีอาการป่วยหลังมีพระประสูติการขอรับ”“เป็นโอรส…” ซูเจ๋อทวนคำของเหลียนชิงโจว หางตากระตุกราวกับมีเรื่องกลัดกลุ้มอยู่ภายในใจสภาพร่างกายของเฉินเสียนตอนนี้เป็นยิ่งกว่าอาการป่วย ตลอดสองวันมานี้เธอมีอาการวิงเวียนและง่วงงุน ร่างกายรู้สึกร้อนๆ หนาวๆอวี้เยี่ยนคอยดูแลอยู่ตลอดจนไม่มีเวลาแม้แต่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า กว่าจะเคี่ยวเข็ญให้เฉินเสียนกลืนยาลงไปได้ มื้อหนึ่งก็ต้องต้มยาสามถึงสี่ครั้ง และไม่ว่าจะตอนไหนนางก็ไม่ยอมให้แม่บ้านจ้าวเข้ามาปรนนิบัติอยู่ใกล้ๆ เลยไม่นานหลังจากนั้นเหลียนชิงโจวก็ส่งแม่นมมาหนึ่งคนแม่นมมีร่างกายแข็งแรงและมีรูปร่างอวบอิ่ม นางดูเป็นคนช่างระมัดระวังและพิถีพิถัน จะเดินเหินทีฝีเท้าก็แผ่วเบาจนแทบไม่มีเสียงใดๆฉินหรูเหลียงไม่ว่าอะไรและยอมให้เหลียนชิงโจวส่งแม่นมให้มาอาศัยอยู่ในสวนสระวสันตฤดูนอกจากการให้นมทารก แม่นมยังมีหน้าที่คอยดูแลปกป้องเฉินเสียนผู้เป็นแม่อีกด้วย เพราะนางคือแม่นมที่ซูเจ๋อเลือกมาเองกับมือเพื่อเฉินเสียนกับลูก714
ฉินหรูเหลียงสั่งพ่อบ้านว่าถ้าเหลียนชิงโจวต้องการไปเยี่ยมเฉินเสียนกับลูกที่สวนสระวสันตฤดู ก็ให้พาเขาไปแต่คราวนี้เป็นพ่อบ้านที่ลังเล “ท่านแม่ทัพ องค์หญิงเพิ่งมีพระประสูติการบ่าวเกรงว่าคงจะไม่ดีนักหากให้บุคคลภายนอกเข้าไปในเรือนเวลานี้”ฉินหรูเหลียงเอ
