ามือไพล่หลังและกล่าวเสียงตํ่าว่า “นางอาการไม่ดี และเหลียนชิงโจวก็เป็นสหายเพียงคนเดียวของนาง ถ้าเขาไปเยี่ยม อาการของนางก็น่าจะหายเร็วขึ้นไม่ใช่หรือ”คราวนี้เฉินเสียนช่วยชีวิตหลิ่วเหมยอู่ไว้ และเขาเป็นหนี้เธออีกอย่าง การยอมให้บิดาของเด็กมาดูบุตรของตนก็เป็นสิ่งที่ควรทำ เพียงแต่ภายในใจของเขากลับรู้สึกขมขื่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่เหลียนชิงโจวจะมาเยี่ยมเยียนในฐานะสหายพ่อบ้านเข้าใจแจ่มแจ้ง ในวันธรรมดาๆ องค์หญิงมักจะวางตัวสบายๆ ถ้ามีสหายมาเยี่ยมนางจะต้องดีใจแน่ๆ และบางทีก็อาจจะหายเร็วขึ้นกำลังวังชาของเฉินเสียนถดถอย บรรยากาศภายในจวนเต็มไปด้วยความหดหู่พ่อบ้านไปที่หน้าประตูและเชิญเหลียนชิงโจวเข้าไปในจวนพลางกล่าวว่า“ท่านแม่ทัพกำชับว่าเมื่อคุณชายเหลียนมา ให้ไปเยี่ยมองค์หญิงได้ขอรับ”เหลียนชิงโจวชะงักไปนิดหนึ่งก่อนหน้านี้ฉินหรูเหลียงเคยขัดขวางพวกเขาไม่ให้พบหน้ากัน แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น?715
แต่ในเมื่อเข้าไปในเรือนเพื่อดูความเป็นไปที่เกิดขึ้นได้ แน่นอนว่าเหลียนชิงโจวจะไปปรากฏว่าอาการเจ็บป่วยของเฉินเสียนรุนแรงเกินกว่าที่คิดไว้ เธอนอนอยู่บนเตียงโดยไม่ตื่นขึ้นมาเลยใบหน้าของอวี้เยี่ยนซีดเซียว นัยน์ตาของนางแดงกํ่าและกลั้นนํ้าตาไว้ไม่อยู่เมื่อเห็นเหลียนชิงโจวมาหาตอนนี้แม่นมกำลังอุ้มทารกและให้นมอยู่เหลียนชิงโจวนั่งอยู่ในห้องครู่หนึ่ง เขาทุกข์ใจมากและถามไปว่า “องค์หญิงเป็นถึงขนาดนี้
