่งอแงเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแต่เปิดเปลือกตาขึ้นมาครึ่งหนึ่งจากนั้นก็หลับต่อแม่นมจึงได้แต่บอกว่า “ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้แล้ว คงต้องรอดูกันต่อไป”เหลียนชิงโจวอยู่ต่ออีกไม่นานก็ลุกขึ้นและจากไปแม่นมกับอวี้เยี่ยนทำความรู้จักซึ่งกันและกันแม่นมเอ่ยว่า “ข้าแซ่ซุย ต่อไปเจ้าเรียกข้าว่าซุยเอ้อร์เหนียงก็ได้”อวี้เยี่ยนพยักหน้า “ข้าชื่ออวี้เยี่ยน เป็นสาวใช้ข้างกายองค์หญิง”717
“ได้ยินคุณชายเหลียนพูดถึงบ้างแล้วก่อนจะมาที่นี่ ต่อจากนี้ข้าจะมาช่วยเจ้าดูแลองค์หญิงกับโอรสและช่วยดูแลกันเองด้วย”อวี้เยี่ยนรู้สึกซาบซึ้งแม่นมซุยมาได้ถูกเวลาเพราะที่สวนสระวสันตฤดูกำลังขาดคนอยู่พอดี ตอนนี้อวี้เยี่ยนไม่คิดจะเชื่อใจใครในจวนแม่ทัพอีกแล้วแม่บ้านจ้าวอยากจะช่วยแต่อวี้เยี่ยนไม่ยอม ดังนั้นนางจึงได้แต่ทำงานจิปาถะภายในลานไปเท่านั้นแม่บ้านจ้าวรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ ครึ่งหนึ่งเกิดจากความประมาทเลินเล่อและความกระตือรือร้นที่จะจับคู่ของนาง ตอนนี้เมื่อมีแม่นมเข้ามาอยู่ในลานแห่งนี้อีกคน นางจึงค่อยรู้สึกโล่งใจแม่นมซุยพูดกับอวี้เยี่ยนว่า “ตลอดสองวันมานี้เจ้าคงเหนื่อยทั้งกายทั้งใจการดูแลองค์หญิงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ เจ้าไปพักผ่อนเสียหน่อยดีกว่า”หลังจากอวี้เยี่ยนอธิบายเกี่ยวกับการดูแลเฉินเสียนให้แม่นมซุยฟังอย่างละเอียด นางก็ไปพักผ่อนอวี้เยี่ยนเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก ถ้าไม่ดูแลตัวเองให้ดี ต่อไปนี้นางจะดูแลองค์หญิงได้อย่างไรหล
