ังจากที่เหลียนชิงโจวออกไปจากจวนแม่ทัพเขาก็ตรงไปหาซูเจ๋อทันทีจากนั้นจึงเล่าเรื่องของเฉินเสียนให้เขาฟังทั้งภายในและภายนอกสวนสระวสันตฤดูสงบเงียบเมื่อถึงช่วงหัวคํ่าเสียงจักจั่นในช่วงคิมหันตฤดูหมดลงไปแล้ว หลังจากฝนตกหนักเมื่อสองวันก่อนอากาศก็เริ่มเข้าสู่สารทฤดู718
ในพงหญ้าภายในรั้วมีเสียงจิ้งหรีดดังขึ้นเป็นครั้งคราวอวี้เยี่ยนกลับไปนอนพักที่ห้องตั้งแต่ตอนกลางวัน จนกระทั่งคํ่าแล้วก็ยังไม่ตื่น นางไม่ได้หลับเลยตลอดสองวันสองคืนที่ผ่านมา ดังนั้นจึงเป็นการยากที่นางจะตื่นขึ้นมาตอนนี้มีตะเกียงนํ้ามันสีเหลืองจุดอยู่กลางห้อง แม่นมซุยเป็นคนหยิบจับอะไรคล่องแคล่วและทำทุกอย่างอย่างเรียบร้อยและพิถีพิถัน เมื่อแม่บ้านจ้าวเห็นว่านางคอยดูแลเฉินเสียนอย่างดี นางจึงค่อยรู้สึกโล่งใจเมื่อแม่นมซุยออกไปเทนํ้าและเห็นว่าแม่บ้านจ้าวยังไม่ได้พักผ่อน นางจึงบอกว่า “แม่บ้านจ้าวกลับห้องไปนอนก่อนเถอะ ตรงนี้ข้าจะคอยดูให้เอง”แม่บ้านจ้าวถามด้วยความเป็นห่วง “องค์หญิงเป็นอย่างไรบ้าง”“องค์หญิงบรรทมอยู่”“ข้าขอเข้าไปดูพระองค์หน่อยได้ไหม”แม่นมซุยกล่าวว่า “ข้าว่ารอให้องค์หญิงฟื้นก่อนแล้วค่อยคุยจะดีกว่า”แม่บ้านจ้าวทำได้เพียงกลับไปนอนที่ห้องอย่างหดหู่เมื่อถึงกลางดึกสงัด แม่นมซุยก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวดังมาจากด้านนอกไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเคาะประตู นางก็เดินอย่างเงียบเชียบแล้วไปเปิดประตูให้ซูเจ๋อสวมชุดดำทั้งตัวจนแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเด
