ียวกับสีของยามคํ่าคืนแสงไฟจากตะเกียงนํ้ามันส่องสว่างทำให้เห็นเรือนร่างของเขา และแสงนั้นก็เปล่งประกายอยู่ในดวงตาเรียวยาวคู่นั้น719
ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเย็นสบายในฤดูใบไม้ร่วงและความชุ่มฉํ่าของหยาดนํ้าค้าง“นายท่าน” แม่นมซุยขยับไปยืนข้างๆ เพื่อหลีกทางให้เขาเข้ามาซูเจ๋อมองตรงไปในห้องและหยุดสายตาอยู่ที่ร่างซึ่งนอนอยู่บนเตียงเฉินเสียนอ่อนแอมาก เส้นผมของเธอปัดป่ายอยู่บนหมอน แก้มตอบและดูขาวซีดผิดปกติเมื่อซูเจ๋อก้าวเข้าไปข้างใน แม่นมซุยจึงปิดประตูเขาปัดชุดและทิ้งตัวลงนั่งที่ข้างเตียงของเฉินเสียน มองเธออยู่นานก่อนจะเอื้อมมือและใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่แก้มของเธอหน้าผากของเธออุ่นแต่กลับมีเหงื่อเย็นๆอุณหภูมิร่างกายของเฉินเสียนลดลงบ้างแล้วแต่ยังมีไข้อยู่ซูเจ๋อใช้นิ้วที่ขาวสะอาดของเขาเช็ดเหงื่อให้เธอ แววตาของเขามืดมิดและหยั่งลึกเหมือนคลื่นใต้นํ้าที่โหมกระหนํ่า เขาถามเสียงตํ่าว่า “ทำไมพระองค์ถึงเป็นแบบนี้”
720
