สายฝนกระหนํ่าลงมาบนไหล่ที่เปียกโชกของเขา เงาสะท้อนของหยดนํ้าทำให้ดวงตาของเฉินเสียนพร่าเลือนเธอไม่เคยพบไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนเลวทรามตํ่าช้าเท่าฉินหรูเหลียงมาก่อนเพราะฉินหรูเหลียงไม่ใช่พ่อของลูกเธอ เขาจึงใจดำอำมหิตได้ถึงขนาดนี้และเป็นเช่นนี้เสมอมาเฉินเสียนน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว เมื่อก่อนเธอแค่ล้อเล่นเพราะไม่อยากให้ฉินหรูเหลียงเป็นพ่อของลูกแต่พอเซียงซั่นมีลูก ปฏิกิริยาของฉินหรูเหลียงกลับแตกต่างออกไป ตอนที่เซียงซั่นเสียลูกไปเขาทั้งเศร้าเสียใจและเป็นทุกข์อยู่นาน เธอควรจะสงสัยตั้งแต่ตอนนั้นเธอเคยสงสัย แต่น่าเสียดายที่เธอไม่แน่ใจเขาอาศัยจังหวะที่เฉินเสียนเผลอเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอและก้มตัวลงช่วยบังฝนให้เธอเงยหน้ามองเขาแล้วพูดว่า “ตอนนี้ท่านต้องการให้ข้าเอาชีวิตของลูกไปเดิมพันกับชีวิตของหลิ่วเหมยอู่ใช่หรือไม่”“ข้าช่วยท่านเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับตลอดไปได้ ถ้าเด็กคลอดออกมาอย่างปลอดภัย ข้าสัญญาว่าข้าจะดูแลเขาอย่างดี แต่ถ้าไม่…”701
ที่ขอบตาของฉินหรูเหลียงมีประกายของหยดนํ้า “ข้าสัญญาว่าในอนาคตข้าจะมอบลูกให้ท่านอีกคน เป็นลูกของข้ากับท่านเอง ตกลงไหม? ต่อให้รู้ว่าในภายภาคหน้าอาจจะต้องกลายเป็นหมากตัวหนึ่งในพระหัตถ์ขององค์จักรพรรดิ ตราบใดที่ท่านเต็มใจ ข้าก็ยินดีจะเป็นพ่อของเขา”เฉินเสียนส่ายหน้า “ข้าไม่ได้อยากมีลูกกับท่าน ฉินหรูเหลียง ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้ ข้าบอกท่านแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นการแสดงของหล
