่าเมื่อนางกลับมาถึง จะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินเกิดขึ้นในสวนสระวสันตฤดู705
ส่วนแม่บ้านจ้าว เดิมทีนางคิดว่าฉินหรูเหลียงจะเข้ากันได้ดีกับเฉินเสียนดังนั้นนางจึงพยายามประวิงเวลาให้นานที่สุดก่อนจะกลับมา โดยไม่รู้ว่าตนเองได้พลาดช่วงเวลาที่เฉินเสียนอ่อนแอที่สุดและกำลังต้องการความช่วยเหลือเฉินเสียนรู้สึกสับสน เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะผ่านเรื่องราวเหล่านี้ไปได้อย่างไรเธอรู้สึกเหมือนมีเสียงของผู้คนดังก้องอยู่ในหูเธอลืมตาที่ไร้แววขึ้นมา สายตาจดจ่ออยู่กับอะไรไม่ได้เลย เธอเพียงแต่รู้สึกว่ามีเงาของผู้คนทับซ้อนวูบไหวอยู่ตรงหน้าจนทำให้เธอเวียนหัวอวี้เยี่ยนคุกเข่าลงบนพื้นและกุมมือของเธอไว้แน่น นางโห่ร้องทั้งนํ้าตานองหน้า “องค์หญิง! ฟื้นสิเพคะองค์หญิง!”หมอตำแยหลายต่อหลายคนทั้งเร่งรีบทั้งวิตกกังวล “องค์หญิง เวลานี้องค์หญิงจะหลับไม่ได้นะเพคะ! พระองค์ต้องออกแรง! ไม่เช่นนั้นเด็กจะออกมาไม่ได้ทั้งองค์หญิงและลูกจะตกอยู่ในอันตราย!”“องค์หญิง! พวกบ่าวขอร้อง องค์หญิงทรงออกแรงหน่อยนะเพคะ!”เฉินเสียนร่างกายเปียกปอน เธอรู้สึกเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว ความรู้สึกล่องลอยออกไป เธอได้ยินเสียงเหล่านั้นดังกระทบโสตประสาท แต่ว่าเธอหยุดความวิงเวียนที่เกิดขึ้นไม่ได้อวี้เยี่ยนกัดฟัน นางเช็ดนํ้าตาบนใบหน้าของตนเองและตบหน้าเฉินเสียนทันทีหลังจากนั้นภายในห้องเงียบสงัดเฉินเสียนมองอวี้เยี่ยนอย่างเลื่อนลอย แต่แล้วรูปร่างหน้าตาของ
