และร้องไห้เจียนจะขาดใจพายุฝนสะท้อนให้เห็นเค้าหน้าอันน่าเวทนาและไร้ซึ่งสีเลือดของเธอ ดวงตาของฉินหรูเหลียงฉายแววเจ็บปวด เขาหันหลังวิ่งออกไปและพูดว่า “รอก่อน ข้าจะไปตามหมอตำแย”เธอร้องไห้และเอ่ยขึ้นเมื่อลับหลังเขาไปแล้ว “ทำไมตอนนั้นข้าต้องช่วยท่านด้วย ทำไมข้าถึงไม่ดูท่านตายไปเฉยๆ… ทำไมท่านต้องเอาดวงใจของข้าไปแลกกับดวงใจของท่าน… ข้าไม่ได้ติดหนี้ท่านนะ!”704
เฉินเสียนในภาพจำของฉินหรูเหลียงไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อนเขาคิดว่าเธอจะเข้มแข็งเพราะเธอเข้มแข็งอยู่เสมอแม้ว่าลูกของเธอจะคลอดก่อนกำหนด เธอก็คงจะอยู่รอดได้อย่างแน่นอนแต่ระหว่างทางกลับเขาถามหมอว่าจะเป็นอย่างไรถ้าเด็กถูกบังคับให้คลอดออกมาก่อนกำหนด เด็กอาจจะเป็นอันตรายถึงชีวิต อาจจะเกิดมาเป็นเด็กขี้โรคอาจจะคลอดยาก… ยังมีความเป็นไปได้อื่นๆ อีกมากมายที่เขายังไม่รู้ฉินหรูเหลียงจำไม่ได้ว่าเมื่อครู่นี้เขาลงแรงไปหนักแค่ไหนเขาเหมือนจะเห็นเลือดของเฉินเสียนไหลออกมาไม่ขาดสายเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเฉินเสียนร้องไห้แบบนั้น เขาเห็นความสิ้นหวังในตัวเองของเธอและรู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเขาเองถูกควักออกมาเขาทำพลาดไปแล้ว… ใช่ไหมฝนยังคงตกหนักอย่างต่อเนื่องจนถึงเวลาพลบคํ่าอวี้เยี่ยนเพียงแค่ไปส่งของให้เหลียนชิงโจวและขอให้เขาหาวิธีปรุงยาแก้พิษให้ ไหนเลยจะรู้ว่าฝนจะตกลงมาอย่างหนักก่อนจะได้กลับไปที่จวน ด้วยเหตุนี้นางจึงหยุดรออยู่ที่เรือนของเหลียนชิงโจวไม่คิดเลยว
