องถูกผลักออกจากร่างไปแล้วเดิมทีจากที่แค่รู้สึกตกใจและรู้สึกเย็นที่ท้องเล็กน้อย ก็เหมือนมีคลื่นโหมซัดอย่างรุนแรงและก่อตัวเป็นกระแสนํ้าวนลึกลงไปเรื่อยๆเธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างหาที่เปรียบมิได้เธอคิดมาตลอดว่าตราบใดที่เธอไม่มีสิ่งที่ชอบ ก็จะไม่มีใครช่วงชิงอะไรไปจากเธอได้แต่เธอคิดผิดตอนนี้สมบัติที่มีค่าเพียงอย่างเดียวในท้องของเธอกำลังถูกฉินหรูเหลียงแย่งชิงชีวิตไป!เฉินเสียนไม่สนใจว่าใครคือพ่อของเด็ก ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอเฝ้าฟูมฟักเด็กคนนี้อยู่ทุกๆ วัน จนเขากลายมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่แยกออกจากกันไม่ได้703
เพราะมืออันโหดเหี้ยมไร้ความปรานีของฉินหรูเหลียงที่เข้ามาฉุดลากชีวิต ยืนกรานที่จะพรากเธอแม่ลูกออกจากกัน!เฉินเสียนรู้สึกว่าความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นนี้โหดร้ายยิ่งกว่าการเชื่อมเอ็นเข้ากับหนัง เชื่อมเลือดเข้ากับเนื้อ!“ฉินหรูเหลียง ท่านมันไร้จิตสำนึก… โหดร้ายเลือดเย็น…”เฉินเสียนหายใจไม่เป็นจังหวะ เธอรู้สึกเพียงแค่ว่าตอนนี้เธอเจ็บท้องจนถึงขีดสุด ทันใดนั้นนํ้าอุ่นๆ ก็ไหลพรั่งพรูออกมาจากตัวเธอเธอเบิกตากว้างและหายใจหอบ จิกเล็บลงไปบนพื้นด้วยความเจ็บปวด นิ้วมือบิดเบี้ยวจนแทบจะผิดรูปผิดร่างฉินหรูเหลียงเห็นเลือดค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากกระโปรงอันเปียกโชกของเธอ เขารู้สึกตัวและก้าวถอยหลังไปสองก้าวอย่างไม่มั่นคงนักตัวของเธอค่อยๆ เลื่อนลงมาจากผนังและลงไปนั่งกองอยู่บนพื้นเธอกรีดร้องอย่างรุนแรงไม่ต่างจากแม่สัตว์ร้าย
