ฉินหรูเหลียงสีหน้าอ่อนลง กล่าว “ถ้าหากไม่ใช่ว่าเหมยอู่กำลังอยู่ในอันตรายข้าก็ไม่คิดจะมาหาท่าหรอกนะ ข้าก็ไม่อยากจะเพิ่มบุญคุณหรือความแค้นอะไรกับท่าน จิ้งเสียน ข้าหมดหนทางแล้วจริงๆ ”ฉินหรูเหลียงเงยหน้าขึ้นมองตาของนาง จู่ๆ ก็ยื่นมือไปจับไหล่ของนาง กล่าว“จิ้งเสียน ข้าต้องการให้ท่านช่วยนาง เพียงแค่ท่านยอมช่วยนาง บุญคุณและความแค้นของพวกเราก็เป็นอันจบกัน ต่อไปข้าจะพยายามดีกับเจ้าให้มากๆ ดีหรือไม่?”สีหน้าของเฉินเสียนเปลี่ยนไป สะบัดไหล่ พบว่าสองมือของฉินหรูเหลียงราวกับลวด บีบเธอจนเจ็บไปหมดเฉินเสียนกล่าว “ปล่อยข้านะ!”“ข้าต้องการให้ท่านช่วยนาง” ฉินหรูเหลียงกล่าว“ท่านต้องการให้ข้าช่วยนาง? จะผ่าท้องข้าแล้วเอารกไปหรือไง?” เฉินเสียนกัดฟันกล่าว “ฉินหรูเหลียง ลูกของข้ายังไม่ครบเดือน ข้าไม่มีรกให้ท่านหรอก!”ฉินหรูเหลียงมองท้องของนาง กล่าวว่า “ตอนกลับมาข้าถามหมอแล้ว เด็กเก้าเดือน คลอดก่อนกำหนดหนึ่งเดือนก็ไม่เป็นไรหรอก”เฉินเสียนสูดหายใจเย็นสายตาของฉินหรูเหลียงค่อยๆ ขยับ มองไปที่นางอีกครั้ง “ถึงแม้ว่าจะไม่มีเด็กคนนี้แล้ว ข้าให้สัญญากับท่าน จะทำให้ท่านตั้งครรภ์อีกครั้ง”695
“ท่านอย่าคิดอะไรเพ้อเจ้อเถอะ”เฉินเสียนยกมือขึ้นปัดแขนของเขาออกไปอย่างแรงแต่เขาก็ไม่ขยับเลยสักนิด ทันใดนั้นก็ชกหมัดเข้าที่ท้องของเขาฉินหรูเหลียงพ่นเสียงอู้อี้ และเฉินเสียนยังคงพยายามต่อไปและเตะเขาเข้าใต้เป้า เขาต้องถอยสองก้าวด้วยความเจ็
