บปวดและปล่อยเฉินเสียนเฉินเสียนโงนเงน และเธอก็เดินเซถอยหลังไปสองสามก้าว เกือบจะล้มลงกับพื้น และไม่ง่ายเลยที่จะสามารถทรงตัวยืนนิ่งได้เธอมองใบหน้าที่ไม่อาจะคาดเดาได้ของฉินหรูเหลียงและกล่าวว่า “ข้าพูดผิดท่านไม่เพียงแต่ไม่มีจิตใจจนบ้าเท่านั้น ท่านยังขาดสติอีกด้วย!”กล่าวจบ เธอก็หันศีรษะและอยากจะออกจากสวนสระวสันตฤดู ตะโกนเรียก“แม่นมจ้าว! แม่นมจ้าว! มีใครอยู่ข้างนอกไหม ทุกคนมาที่นี่หน่อย!”น่าเสียดายที่ทุกอย่างที่เธอพูดถูกเสียงฟ้าร้องกลบ ไม่มีใครได้ยินเธอก่อนที่เฉินเสียนจะเดินออกจากประตูเรือนสวนสระวสันตฤดู ก็เห็นเพียงแต่เงาคนที่อยู่ตรงหน้าเธอ ฉินหรูเหลียงขวางทางเธอไว้ใบหน้าของเฉินเสียนค่อยๆ ซีดเผือดนานมากแล้ว ที่เธอไม่เคยรู้สึกหมดแรงเช่นนี้เธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉินหรูเหลียง เธอไม่สามารถแม้แต่จะเดินอย่างมั่นคงได้เธอจะใช้อะไรต่อสู้กับฉินหรูเหลียง!ฉินหรูเหลียงเข้ามาทีละก้าว เฉินเสียนก้าวถอยหลังทีละก้าว696
เฉินเสียนพูดด้วยนํ้าเสียงที่เข้ม “พวกเขาทั้งหมดบอกว่าท่านเปลี่ยนไปและไม่ไร้ความปราณีเหมือนเมื่อก่อน ข้าไม่อยากจะเชื่อเลย แต่ทว่าข้าก็เห็นท่านเปลี่ยนไปเล็กน้อยด้วยตาของข้าเอง คิดไม่ถึง ท่านไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย ยังเหมือนเมื่อก่อนทุกอย่าง ทำทุกอย่างที่ท่านต้องการไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกล”หน้าของฉินหรูเหลียงปรากฏความสับสน “จิ้งเสียน อันที่จริงข้าไม่ต้องการเปลี่ยนแปลงตัวเองเลย ข้าอยากจะเกลียดท่า
