นเช่นนั้นเหมือนเมื่อก่อน เมินเฉยท่าน แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เริ่มสนใจท่าน และเริ่มดูแลท่าน ถึงกับเริ่มเป็นห่วงท่านด้วยซํ้า”เฉินเสียนหัวเราะอย่างปราชดปราชัน “เป็นเช่นนี้เอง ตอนนี้ท่านกลับต้องการทำร้ายข้าและลูกในท้องข้า ฉินหรูเหลียง ถ้าท่านกล้าทำเช่นนี้ งั้นถ้าวันนี้ข้าจะต้องตายทั้งกลม ถ้าเช่นนั้นท่านจะต้องชดใช้ด้วยเลือดของท่าน!”ฉินหรูเหลียงหยุดเท้าลงและกล่าวว่า “จิ้งเสียน ท่านเชื่อข้าอีกครั้งได้ไหม ข้าไม่ต้องการฆ่าท่าน ข้าแค่ต้องการให้เด็กคนนี้เกิดก่อนกำหนดหนึ่งเดือน”“เกิดก่อนกำหนดหนึ่งเดือน ท่านพูดง่ายจริงๆ” เฉินเสียนรู้สึกว่ามันช่างน่าขันเสียจริง “หลิ่วเหมยอู่คือหัวใจของท่าน แน่นอนว่าท่านจึงไม่สนใจความเป็นความตายของผู้อื่น แต่เด็กคนนี้คือเนื้อหนังของข้า ข้าทนไม่ได้ที่จะให้ท่านมาตัดสินชะตากรรมของเขา!”เมื่อคำพูดนั้นออกมา จู่ๆ ฝนเม็ดใหญ่ตกลงมาจากท้องฟ้าสีเทาในช่วงเวลาสั้นๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนักเสื้อผ้าของเฉินเสียนเปียกในทันที เธอหายใจเข้าเล็กน้อย พยายามหาอาวุธที่สามารถขับไล่ฉินหรูเหลียงออกไปได้697
เธอไม่จำเป็นต้องร้ายกาจขนาดนั้น เธอแค่ต้องการขับไล่ฉินหรูเหลียงออกไปเธอไม่สามารถปล่อยให้ลงมือกับครรภ์ของเธอได้กระบองก็ได้หรือว่าจะเป็นไม้กวาดก็ได้แม่บ้านจ้าวและอวี้เยี่ยนไม่อยู่ เธอค่อนข้างอ่อนแอ ไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้ความรู้สึกอ่อนแรงแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเธอ และลมหายใจเย็นยะเยือ
