กเข้าครอบงำร่างกายของเธอ ทำให้ร่างกายของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นกลัวเธอกับฉินหรูเหลียงเผชิญหน้ากันท่ามกลางสายฝน เอื้อมมือออกไปเช็ดฝนบนใบหน้า เห็นไม้กวาดยืนอยู่บนชายคา จึงพยายามหยิบไม้กวาดนั่นนํ้าฝนขังอยู่ใต้เท้า หน้าถนนลื่น เธอเดินอย่างรีบร้อน ไม่ระวังลื่นเล็กน้อยฉินหรูเหลียงมาจากด้านหลังและพยุงเธอเพื่อป้องกันไม่ให้เธอล้มลงกับพื้นในเวลานั้นร่างกายของเฉินเสียนเต็มไปด้วยหนาม เธอดึงปิ่นออกจากผมด้วยหลังมือของเธอ และแทงมือของฉินหรูเหลียงโดยไม่ลังเล“◌่ท่านปล่อยข้านะ!”หลังมือของเขาถูกแทง คราบเลือดไหลออกมา และถูกนํ้าฝนเจือจางลงทันทีเธอจับปิ่นแน่น จนเล็บของเธอเป็นสีขาว และเธอก็เปิดศึก ถ้าฉินหรูเหลียงลงมือกับเธอ เธอจะทำให้ฉินหรูเหลียงตายไปพร้อมกันกับเธอ!ในเวลานั้น ฉินหรูเหลียงรู้สึกว่าในแปดหรือเก้าเดือน เธอได้เรียนรู้ที่จะเป็นแม่ เป็นแม่ที่ยิ่งใหญ่และเสียสละอย่างแท้จริงเธอต้องการปกป้องลูก ๆ ของเธอ เธอสามารถช่วยทุกอย่างได้698
ฉินหรูเหลียงเจ็บปวดและเศร้า เขาพบว่าการจะช่วงชิงลูกของเฉินเสียน ลงมือยากกว่าที่เขาคิดแต่เขาอดไม่ได้ที่จะทำ เขาไม่สามารถดูหลิ่วเหมยอู่ตายได้เฉินเสียนกระพริบตาและมีสายฝนหยดลงมาจากหางตาของเธอ เธอกล่าวว่า“ท่านคิดว่าการท้องสิบเดือนเป็นเรื่องง่ายหรือไง? ท่านต้องการให้ข้าคลอดเขาทั้งที่ยังไม่ถึงกำหนด เขามีแนวโน้มจะตกอยู่ในอันตราย ท่านไม่ได้รับรู้การเจริญเติบโตของเขาในทุกๆ วัน
