ท่านไม่มีทางรู้รสชาติอะไร!”ฉินหรูเหลียงเปิดปากเอ่ยว่า “เฉินเสียน ท่านรู้ไหมว่าทำไมข้าถึงไม่ต้องการเด็กคนนี้ตั้งแต่แรก?”“ข้าไม่อยากรู้! ข้ารู้แค่ว่าข้าเป็นแม่ของเขา!”“งั้นใครเป็นพ่อของเด็กคนนั้น?” ฉินหรูเหลียงถาม “เหลียนชิงโจวใช่หรือไม่?”ดวงตาของเธอถูกฝนชะล้าง ดำเงา เส้นผมมาติดอยู่ข้างแก้มซีดเผือด จนมุมอย่างถึงที่สุดดวงตาของเธอแดงกํ่า ไม่น้อยกว่าเส้นเลือดแดงในเบ้าตาของฉินหรูเหลียง“เป็นเขา ต้องเป็นเขาแน่ๆ ” ฉินหรูเหลียงกล่าว “มีเพียงเขาเท่านั้น ในตอนท่านตั้งท้องจนกระทั่งตอนนี้ท่านสนิทกับเขาที่สุด เขาเป็นคนเดียวที่ห่วงใยท่านและลูกมากที่สุด”เสียงฟ้าร้องดังก้องอยู่ในหูของเขา เช่นเดียวกับเสียงคำพูดของเขา“ข้ารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเด็กที่ท่านกำลังอุ้มอยู่ไม่ใช่ลูกของข้า เพราะตั้งแต่งานแต่งงานจนถึงปัจจุบัน ข้าไม่เคยแตะต้องท่านเลย”699
“ถึงจะรู้ว่าท่านสวมเขาให้ข้า แต่ข้ายังยอมให้ท่านตั้งท้องมาจนทุกวันนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเหมยอู่บาดเจ็บสาหัส ข้าก็ไม่รบกวนท่านให้คลอดลูกออกมาหรอกนะ”ระหว่างคิ้วของเขามีนํ้าฝน “ข้ารู้ว่าท่านคือแม่ของเขา แต่ถ้าทุกคนรู้ว่าข้าไม่ใช่พ่อของเขา ท่านก็จะถูกเหยียดหยามด้วย ไม่ใช่แค่เหยียดหยามท่านที่ไม่เคารพจริยธรรมที่ผู้หญิงควรยึดถือ ถ้าถูกจักรพรรดิรู้เข้า เขาตั้งหน้าตั้งตารอที่จะเห็นลูกของข้าแต่ท้ายที่สุดแล้วไม่ใช่ลูกของข้า ลูกของท่านก็ไม่อาจจะมีชีวิตอยู่ต่อได้ ท่านจะถูกกล่าวห
