มาหาข้าทำไม?”สีหน้าของนางแย่มาก กลับยิ้มอย่างชัดเจน “ไม่ใช่ว่าท่านหาจากข้างนอกไม่ได้ จึงคิดว่าที่เรือนก็มีอยู่ ท่านอยากจะเอารกของลูกข้าไปช่วยหลิ่วเหมยอู่?”นางคิดออกทันทีที่ฉินหรูเหลียงพูดถึงยานั่น แต่ตอนที่นางพูดออกมาด้วยตัวเอง กลับรู้สึกว่าความหนาวเย็นนี้มันทิ่มแทงเข้ามากลางเท้านาง หลังจากนั้นก็แผ่กระจายไปทั่วทั้งตัวฉินหรูเหลียงมองไปที่เฉินเสียนอย่างอดไม่ได้ นํ้าเสียงอ่อนโยนลง ด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยใช้พูดกับนางมาก่อนเลยเขากล่าว “จิ้งเสียน ขอเพียงแค่ครั้งนี้ท่านยอมช่วยนาง ข้ายอมท่านทุกอย่างข้าเป็นหนี้ท่านหนึ่งชีวิต”เฉินเสียนปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ข้าไม่ยอม”สีหน้าของฉินหรูเหลียงนิ่งค้าง ทั้งไม่อดทนและไม่ยอมอีกต่อไปเฉินเสียนกล่าวอีกว่า “ข้าไม่ใช่พระโพธิสัตว์ ที่แม้แต่ตัวเองก็ยอมสละได้ทำไมข้าจะต้องช่วยนาง? ถ้านางจำเป็นจะต้องกินรกเด็กถึงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปละก็งั้นนางไปตายก็ดีแล้วล่ะ ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า!”“เฉินเสียน!” ฉินหรูเหลียงกล่าว “นั่นก็ชีวิตหนึ่ง ท่านอยากจะให้นางตายเช่นนั้นหรือ?”692
“งั้นท่านก็อยากจะให้ข้าตายงั้นสิ? ข้าก็ไม่ได้จะคลอดบุตรในวันสองวันนี้! ไม่ว่าทุกครั้งที่ถึงเวลาแบบนี้ ท่านจะต้องทำเพื่อชื่อเสียงของตน และก็เพื่อปกป้องคนที่ท่านรัก จึงไม่ลังเลที่จะพลีชีพข้า!”“ข้าไม่ได้พลีชีพท่าน ข้าแค่อยากให้ท่านช่วยเล็กน้อยก็เท่านั้น”“งั้นทำไมท่านไม่ไปหาคนอื่นช่วยล่ะ คนท้องโตมีตั้งเยอ
