ื้อมีรอยยับ วันนี้ยังไม่ได้เปลี่ยนชุด ใบหน้าซีดเซียว หนังตามีรอยคลํ้าอยู่จางๆ ที่คางยังมีตอหนวดขึ้นมาบางตาคิดว่าเมื่อเขาจะต้องทุ่มแรงกายแรงใจเพื่อหายาอะไรนั่นแน่ๆเฉินเสียนไม่อยากให้เขาเข้าในห้องของตน จึงทำได้เพียงแค่ออกนอกห้องมาพยุงเอวและท้องเดินลงขั้นบันไดทีละก้าวอย่างระมัดระวัง หรี่ตามองดูฟ้า กล่าวว่า“ท่านมาได้อย่างไร?”เดาว่าวันนี้มีพายุแน่ๆไม่แปลกที่ตอนเช้าจะมืดครึ้มเช่นนี้ บนหัวเต็มไปด้วยเมฆที่หนาแน่น ราวกับเจ้าก้อนสีเทานี้จะค่อยๆ ปกคลุมไปทั่วเฉินเสียนคิดในใจ ฝนตกหนักก็ดี อากาศร้อนยากที่จะขวางกั้น รอหลังจากฝนมาสักพัก ลมจะเย็นสดชื่น แม้กระทั่งความร้อนสุดท้ายของฤดูร้อนก็จะถูกพัดออกไป687
ฉินหรูเหลียงเอ่ย “ข้ามาดูท่าน”เฉินเสียนกล่าว “สองวันก่อนท่านยังระเบิดเหมือนพายุอยู่เลย สงบเช่นนี้ มันทำให้ข้ารู้สึกไม่อยากจะเชื่อ”ฉินหรูเหลียงที่อยู่ตรงหน้านั้นสงบนิ่งมาก รอบตัวมีรังสีอำมหิต สีหน้าและการกระทำของเขาพูดไม่ถูกว่ามีความสุขหรือเศร้า แต่กลับทำให้คนรู้สึกอึดอัดอย่างอธิบายไม่ถูกเฉินเสียนไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก เพราะเธอเคยเห็นฉินหรูเหลียงเมื่อก่อนที่น่ากลัวกว่าตอนนี้เฉินเสียนพูดอีกครั้ง “แม่บ้านจ้าวไม่อยู่หรือ?”“นางไปที่ครัวด้านหลัง ให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านที่นี่”“ท่านไม่ควรมีเวลาอยู่เป็นเพื่อนข้าหรอกนะ และข้าก็ไม่ต้องการมัน เมื่อคืนท่านไม่ได้กลับมาหรือ?”เฉินเสียนพูดอย่างใจเย็นกับเขา“อืม”“
