พอที่จะกลับมา”เขาจะไม่มีวันยอมให้หลิ่วเหมยอู่เป็นอะไรได้ยินว่าฉินหรูเหลียงออกไปหายาแก้พิษแล้ว เฉินเสียนก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “เขารู้วิธีปรุงยาได้เช่นไรกัน?”อวี้เยี่ยนส่ายหัวกล่าว “บ่าวก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ แต่วันนี้สวนดอกพุดตานเปลี่ยนหมอเพคะ หมอท่านนั้นคือหมอที่เคยรักษาอีสุกอีใสให้นายหญิงหลิ่วก่อนหน้านี้เพคะ”สีหน้าของเฉินเสียนจดจ่อ “เจ้าแน่ใจนะว่าเป็นคนเดียวกัน?”อวี้เยี่ยนพยักหน้า ในใจก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย“เขาให้ฉินหรูเหลียงออกไปหายาอะไร?”680
อวี้เยี่ยนกล่าวว่า “บ่าวก็ไม่ทราบเพคะ บ่าวถามใครก็ไม่มีใครทราบเลยเพคะทราบเพียงแค่ว่าท่านแม่ทัพเหมือนจะไปหายาชนิดหนึ่ง ไม่สามารถขาดยานั้นไปได้เพคะ”เฉินเสียนครุ่นคิดสักครู่ แล้วกล่าวว่า “มันจะง่ายเช่นนี้เลยหรือ หลิ่วเหมยอู่เป็นโรคอีสุกอีใสหรือไม่หมอท่านนั้นรู้ดีที่สุด เขาและหลิ่วเหมยอู่เป็นพวกเดียวกันถ้าไม่ร่วมมือกันหลอกลวงฉินหรูเหลียงก็ย่อมมีจุดประสงค์อื่น”อวี้เยี่ยนกล่าวอย่างกังวล “งั้นตอนนี้จะทำอย่างไรดีล่ะเพคะ?”เฉินเสียนคิดเล็กน้อย กล่าวว่า “สังเกตการณ์เงียบๆ ไปก่อน”แล้วเฉินเสียนก็กลับไปพักผ่อนที่ห้องหลังจากเข้ากลางดึกสงัด เธอกลับหลับไม่ลงอวี้เยี่ยนปรนนิบัติอยู่ใกล้ชิด ก็ได้รับข่าวใหม่มา เอ่ยว่า “กลางวันหมอท่านนั้นบอกว่านายหญิงหลิ่วจะเหลือเวลาอีกสองวันเพคะ ถ้าหากว่าสองวันนี้ท่านแม่ทัพยังหายาตัวนี้ไม่ได้ นายหญิงหลิ่วก็จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยเล
