ยเพคะ”พูดไปก็มองไปที่ท้องฟ้ามืดมิดข้างนอกหน้าต่าง ก็กล่าวอีกว่า “ถึงตอนนี้ท่านแม่ก็ยังไม่กลับมา”“ตกลงแล้วเป็นยาอะไรกัน เจ้าไปสืบถามได้ความชัดเจนหรือยัง?”อวี้เยี่ยนเอ่ย “บ่าวยังไม่ทราบเพคะ ยังไปสืบความไม่ได้ความเพคะ เซียงหลิงปิดปากแน่น ไม่ว่าใครไปถามนางก็ไม่พูดเลยเพคะ”เฉินเสียนเอนพิงหัวเตียง มือก็พลิกตำราไป681
ความร้อนผ่านไป กลางดึกนั้นเย็นสบายราวกับนํ้า อวี้เยี่ยนเดินไปหยุดอยู่ข้างหน้าต่าง ปิดหน้าทั้งสองข้างสายตาของเฉินเสียนจับจ้องอยู่ที่ตำรา แต่ทว่าในหัวกลับคิดอย่างอื่น ผ่านไปนานก็ไม่เห็นว่านางจะพลิกหน้าสักหน้าอวี้เยี่ยนหมอบอยู่ข้างเตียง เห็นว่าองค์หญิงใจลอยอยู่นานก็เอ่ยถามออกไปว่า”องค์หญิงคิดอะไรอยู่เพคะ องค์หญิงไม่ต้องกังวลบ่าวจะปกป้ององค์หญิงให้ดีที่สุดเพคะ”เฉินเสียนได้สติกลับมา เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มือปิดตำรา กล่าวว่า “ไม่รู้ว่าหลิ่วเหมยอู่จะทำอะไรกันแน่ แบบเหมือนกับเป็นฝ่ายถูกกระทำ แทนที่จะนั่งรอความตาย ไม่ดีเท่ากับเริ่มทำให้หมดสิ้นไป ถ้าหากว่าข้าแก้พิษให้นางได้แล้ว นางคิดที่จะใช้กลอุบายอีกก็จะทำได้เพียงแค่ต้องล้มเลิกไป”“แต่ไม่ใช่ว่าองค์หญิงไม่รู้วิธีปรุงยามิใช่หรือเพคะ?” ใจจริงอวี้เยี่ยนไม่อยากให้เฉินเสียนไปช่วยหลิ่วเหมยอู่ แต่เมื่อได้ยินองค์หญิงกล่าวเช่นนี้ ก็รู้สึกว่ามีเหตุผลหลิ่วเหมยอู่ถูกวางยาพิษ ถ้าจะบอกว่าเพียงแค่ต้องการได้รับความรักความห่วงใยจากฉินหรูเหลียงใหม่อีกครั้
