แต่ก็ไม่ได้ยิ้ม “ที่กล่าวมาท่านพูดจริงนะ?”“ไม่คืนคำอย่างเด็ดขาด”เฉินเสียนใช้มือรองคางแล้วกล่าวว่า “ตกลง ข้อตกลงนี้ท่านติดข้าเอาไว้ก่อนรอข้าคิดได้เมื่อไหร่ ค่อยทวงขอท่าน อวี้เยี่ยน เก็บของแล้วตามข้าไปดูเหมยอู่ที่สวนดอกพุดตาน”ครรภ์ของเฉินเสียนนั้นใกล้จะเก้าเดือนแล้วหน้าท้องกลมๆของนาง ถ้าไม่มีอวี้เยี่ยนช่วยพยุง เดินเหินก็จะไม่ค่อยสะดวกมองทางไม่ชัดเฉินเสียนที่เปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว ทำให้ฉินหรูเหลียงอึ้งไปเลยทำให้เขารู้สึกเหมือนตกลงไปในหลุมพรางของนางดีๆนี่เองแต่เพียงเพราะต้องการช่วยหลิ่วเหมยอู่ฉินหรูเหลียงจึงไม่สามารถโต้เถียงเยอะได้ยิ่งฉินหรูเหลียงร้อนใจ เฉินเสียนก็ยิ่งมีท่าทางที่สงบนิ่ง ทำให้เขาร้อนใจจะตายอยู่แล้วดังนั้นฉินหรูเหลียงจึงต้องเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ มุ่งหน้าไปสวนดอกพุดตานก่อน ทิ้งเฉินเสียนและอวี้เยี่ยนที่ค่อยๆเดินกันมาไว้ข้างหลังอวี้เยี่ยนเบ้ปากกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าองค์หญิงกล่าวอย่างหนักแน่นว่าจะไม่ช่วยนายหญิงหลิ่วหรือเพคะ เหตุใดจู่ๆถึงบอกว่าจะเปลี่ยนความคิดก็เปลี่ยนเลยเพคะ”672
“เจ้าไม่ได้ยินที่ฉินหรูเหลียงพูดหรือไง ถ้าช่วยแม่นางหลิ่วได้แล้ว จะขออะไรเขาก็ยอมทุกอย่าง”อวี้เยี่ยนยู่หน้า “งั้นขอให้นายหญิงหลิ่วตายอีกครั้งได้หรือไม่เพคะ”เฉินเสียนกล่าวอย่างยิ้มๆ “เจ้าเนี่ยช่างจงเกลียดจงชังแม่นางหลิ่วเสียจริงช่วยชีวิตนางแล้วก็ให้นางไปตายอีกครั้ง ไม่คิดว่าองค์หญิงจะเปลืองแรงหรอกหรือ”“
