แต่บ่าวรู้สึกว่า สิ่งที่นางทำนั้นไม่สมควรมีชีวิตอยู่เห็นองค์หญิงพูดอย่างเจ็บปวด ทำให้บ่าวนึกถึงขึ้นมาก็อดเจ็บปวดใจไม่ได้องค์หญิงเพียงพูดว่าไม่สามารถเลิกเจ้าคิดเจ้าแค้นได้ เพียงแค่พริบตาเดียวก็สลัดเรื่องนั้นทิ้งไปได้เลยบ่าวฟังแล้วก็เกือบจะร้องไห้แล้วเพคะ” อวี้เยี่ยนพูดอย่างน้อยใจเฉินเสียนยกริมฝีปากกล่าว “เจ้าก็รู้สึกว่ามันมีสิ่งที่ทำให้คนอื่นคิดแบบเดียวกันใช่หรือไม่ ไม่เช่นนั้นฉินหรูเหลียงจะยอมรับทุกเงื่อนไขที่ข้าขอหรือ”อวี้เยี่ยนตื่นตะลึงไปครู่หนึ่ง กรอกดวงตาทั้งสองไปมา “ที่แท้องค์หญิงตั้งใจพูดแบบนั้นเพื่อให้ท่านแม่ทัพได้ฟัง หรือว่าองค์หญิงคิดที่จะไปช่วยนายหญิงหลิ่วตั้งแต่แรกแล้วหรือเพคะ?”เฉินเสียนหรี่ตา สวนดอกพุดตานอยู่ข้างหน้าไม่ไกล นางกล่าว “อย่างไรก็ตามไปดูสักหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก ถ้านางโดนคนจับจนถูกพิษ ช่วยได้ก็ช่วย ช่วยไม่ได้ก็ไม่ฝืนช่วยหรอก”อวี้เยี่ยนเข้าใจสิ่งที่เฉินเสียนคิด เอ่ยว่า “งั้นถ้านางหลิ่วแกล้งทำล่ะเพคะ?”“นั่นนางก็รนหาที่ตายเองแล้วล่ะ”673
เฉินเสียนคิด ในเมื่อหลิ่วเหมยอู่ช่วยเหลือชายชุดดำ ทั้งยังอาจจะแกล้งถูกจับแล้วปล่อยชายชุดดำไปอีก งั้นนางก็อาจจะแกล้งถูกพิษเช่นกันในคราแรกเฉินเสียนรู้สึกว่ามีสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลอยู่ ยิ่งคิดเช่นนี้ก็สมเหตุสมผลทันทีเจตนาของหลิ่วเหมยอู่คืออะไรกัน? อยากจะอาศัยสิ่งนี้ได้รับความรักความห่วงใยจากฉินหรูเหลียงหรือ?ไม่ว่าจะจริงหรือหลอก ครั้งน
