ี้เฉินเสียนจะไปสวนดอกพุดตานให้เห็นกับตาหลังจากถึงสวนดอกพุดตาน เฉินเสียนเห็นหลิ่วเหมยอู่นอนอยู่บนเตียงด้วยบรรยากาศอึมครึม ก็ขมวดคิ้วเฉินเสียนจับชีพจรหลิ่วเหมยอู่ พบว่าชีพจรของนางเต้นเบามาก ถอนหายใจเบาๆดูท่าทางแล้วว่าถูกพิษจริงๆสินะเฉินเสียนตรวจดูอาการป่วยของหลิ่วเหมยอู่ หลังจากนั้นนำเข็มสีเงินเจาะเลือดที่ปลายนิ้ว มองดูเลือดสีดำที่ไหลออกมา แววตาของเฉินเสียนก็เปลี่ยนไปทันทีฉินหรูเหลียงกล่าวว่า “เป็นอย่างไรบ้าง?”เฉินเสียนกล่าว “ถึงแม้ว่าจะยังไม่แน่ชัดว่าเป็นพิษอะไร แต่ที่แน่ชัดก็คือ พิษนี้เหมือนกับยาพิษบนลูกดอกที่ยิงจากถนนในวันนั้น”ฉินหรูเหลียงเอ่ยถาม “ท่านสามารถจัดยาแก้พิษได้หรือไม่?”674
“ข้าจะต้องเอากลับไปศึกษาสักเล็กน้อย มีเพียงแค่ต้องรู้ให้แน่ชัดว่าพิษนั่นมาจากไหน ถึงจะสามารถหายาแก้พิษได้”เมื่อเฉินเสียนกำลังจะจากไป ฉินหรูเหลียงคว้าข้อมือของนางอย่างเย็นชาดวงตาแดงกํ่า “ต้องใช้เวลานานเท่าใด? นางจะไม่มีเวลาแล้ว”เฉินเสียนกล่าวอย่างเย็นชา “ก็ต้องปล่อยให้เป็นไปตามชะตา หรือไม่ก็ต้องไปเชิญผู้ที่มีความสามารถมากกว่านี้”เมื่อเฉินเสียนเดินไปครึ่งทาง ใบหน้าของนางก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป จนกระทั่งนางกลับมาถึงสวนสระวสันตฤดู นางก็พูดขึ้นมาอย่างใจจดใจจ่อทันที “ไม่ถูกต้อง”อวี้เยี่ยนสับสนมึนงง “องค์หญิงคิดว่าอะไรไม่ถูกต้องหรือเพคะ?”เมื่อกลับมาที่สวนสระวสันตฤดู เฉินเสียนตรวจสอบเลือดที่มีพิษจากหลิ่วเหมยอู่ในถ้
