ินไม่ลองสักหน่อยรึ ไม่แน่ข้าอาจจะถูกท่านทำให้ซาบซึ้งก็ได้”ทั้งที่ท่าทางของนางแสดงออกให้เห็นชัดเช่นนี้ เขาอาจจะทำให้ซาบซึ้ง?เหลวไหล!ฉินหรูเหลียงไม่ขอร้องให้นางช่วย ได้เพียงแค่พึ่งตัวเองแล้วเขากำลังจะลุกหยิบยาขึ้นมา ถ้าบาดแผลฉีกขาด ความพยายามครั้งก่อนจะสูญเปล่าไปเฉินเสียนขมวดคิ้ว แต่ก็ยังขยับตัวไปที่ข้างโต๊ะอย่างเบื่อหน่าย และยกยาให้กับเขามือข้างหนึ่งของเขาจับข้อมือของเฉินเสียนไว้สีหน้าเฉินเสียนได้หมองหม่นลง ฉินหรูเหลียงเงยหน้ามองนางมีความรู้สึกอันชื่นมื่นโดยไม่รู้ตัว แล้วพูด “ท่านรังเกียจที่ข้าแตะต้องท่าน? เพียงแค่สามารถทำให้ท่านไม่สบายใจ แล้วทำไมข้าถึงจะไม่แตะต้องท่านเล่า”634
คาดไม่ถึงจะเป็นเช่นนี้ มือของฉินหรูเหลียงยังคงแข็งแกร่ง เขาได้หยุดยั้งข้อมือของเฉินเสียนไว้ทำให้นางขยับไม่ได้เขามองตรงไปที่เฉินเสียน กินยาที่อยู่ในมือของนางจนหมดเฉินเสียนหัวเราะ “รู้หรือไม่ว่าทำไมข้าถึงไม่พอใจท่าน เพราะท่านไม่มีศีลธรรม”ฉินหรูเหลียงกลับไปนอนบนเตียงพร้อมกับยิ้ม รอยยิ้มนั้นซ่อนอะไรไว้มากมาย ถึงไม่ได้โต้ทันที พูดว่า “อาจจะใช่”เฉินเสียนเอาชามเปล่าโยนลงไปที่เตียง และจากนั้นนางก็พาอวี้เยี่ยนกลับไปอย่างไม่หันกลับมา แล้วพูด “ถ้าไม่เห็นแก่หน้าของแม่บ้านจ้าว ข้าจะมาสนใจว่าท่านจะเป็นหรือตายรึ? ท่านตายไปก็ดีแล้ว ข้าจะได้ไปจุดธูปหอมที่หลุมศพของท่าน!”ฉินหรูเหลียงอึ้งไปสักครู่เขาเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ สุดท้ายต
