ยความซื่อๆ ในตัวเธอมีหลายสิ่งหลายอย่างที่คนอื่นไม่มี ที่ส่องแสงระยิบระยับแต่ชีวิตนี้ของเฉินเสียน ก็คงไม่ทำเสื้อผ้าเพื่อเขาอีกจากนั้นฉินหรูเหลียงก็หัวเราะออกมา ถึงได้หลับตาลงและหยุดคิดไปอาจเป็นเพราะตอนที่เขาบาดเจ็บจน ถึงทำให้มีอารมณ์อ่อนไหวเช่นนี้ เขาสนใจเมื่อไหร่ว่าใครจะทำอะไรมากกว่ากัน และเมื่อไหร่เขาถึงได้มากังวลเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระยะสั้นเหล่านี้637
ฉินหรูเหลียงได้ยินว่าหลิ่วเหมยอู่เป็นโรคอีสุกอีใส ไม่อาจจะมาเยี่ยมเขาได้และเขาไม่สามารถไปที่สวนดอกพุดตานได้ ทำได้เพียงสั่งออกไป ให้หลิ่วเหมยอู่รักษาอาการป่วยอย่างสบายใจผ่านไปสองวัน ยาผงก็ได้ปรุงให้ฉินหรูเหลียงดื่มหมดแล้ว แม่เฒ่าก็ได้มารับยาที่สวนสระวสันตฤดูอวี้เยี่ยนได้เตรียมยาผงไว้ให้เพียงพอแล้ว ได้หยิบเอาไปส่งให้แม่เฒ่าแม่เฒ่าก็พูดติดอ่างว่า “องค์ องค์หญิงไม่ปะ ไปดูท่านแม่ทัพระ หรือเพคะ?”เฉินเสียนพูด “แม่ทัพหล่อเหลาขนาดนั้นเลยรึทำไมข้าต้องไปดูแม่ทัพด้วย?”แม่เฒ่า “บ่าว…….บ่าวคิดวะ ว่าท่านแม่ทัพปะ เป็นบุคคลที่มะ มีความสามารถใบหน้าก็ยัง ยังหล่อเหลา……”เฉินเสียนยิ้มพลางพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ช่วยข้าดูสักทีสองทีแล้วกัน”แม่เฒ่าตั้งใจอยากให้เฉินเสียนไปเยี่ยมสักหน่อย แต่คาดไม่ถึงคำสองสามคำจะถูกปิดกั้นกลับมาเมื่อนำผงยากลับไปที่เรือนหลักเพื่อปรุงให้ฉินหรูเหลียง ฉินหรูเหลียงเห็นแค่แม่เฒ่ากลับมาเพียงคนเดียว และขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ แล้วพูดว
