งค์หญิงยังทำได้อีกหลายอย่าง การวาดภาพก็เยี่ยมยอดทั้งสามารถรำได้ด้วย สรุปคือองค์หญิงเก่งไปทุกด้านเลยเจ้าค่ะ”ฉินหรูเหลียงก็กลับไปคิดวันที่รำกลางแจ้ง นางร่ายรำอย่างมั่นใจ เทียบกับหญิงอื่นช่างแตกต่างกันทีเดียวไม่รู้ว่าทำไม แม่เฒ่าพูดถึงเรื่องพวกนั้นเขาก็ได้เชื่อทั้งหมดหรือจะเป็นไปได้ว่าไม่กี่วันมานี้ องค์หญิงคอยดูแลตัวเองมาตลอด?นางท้องใหญ่อย่างนั้นยังลำบากขนาดนี้ อดหลับอดนอนเพื่อปรุงยาให้ตัวเองและยังรอให้ไข้เขาทุเลาลงถึงกลับไปพักผ่อน?636
ฉินหรูเหลียงไม่ใช่คนที่กระหยิ่มยิ้มย่องที่คิดว่าตัวเองถูกต้อง แต่เขาแค่รู้สึกว่ากระแสนํ้าอุ่นที่หาได้ยาก ได้ไหลช้าๆ อยู่ในหัวใจของเขาสตรีผู้นี้เป็นหญิงที่เขารังเกียจและเกลียดชังมากที่สุดมาโดยตลอดฉินหรูเหลียงเป็นแม่ทัพ เพียงแค่ผู้หญิงที่เขารัก เขาก็จะทะนุถนอมปกป้องมากกว่านี้แน่นอนชีวิตนี้เขารักเพียงแค่หลิ่วเหมยอู่ หลิ่วเหมยอู่เป็นคนที่อ่อนแอ เป็นผู้หญิงที่ต้องการให้คนมาปกป้อง แต่ว่าทั้งหมดที่เขาทำลงไป เหมยอู่ก็ร้องขอความรักอย่างสุดใจ อยู่บนตัวนางกลับไม่เคยรู้สึกถึงการให้และการดูแลแบบเดียวกันฉินหรูเหลียงก็นึกขึ้นได้แบบพรวดพราด วันที่หิมะตกเมื่อนานมาแล้ว เฉินเสียนที่โง่เขลาได้ทำเสื้อหนึ่งตัวมาให้เขาที่เรือนหลักขณะนั้นเขาเพียงรู้สึกอับอายและรังเกียจแต่วันนี้ อยู่ๆ เขากลับรู้สึกว่าตัวเองพลาดอะไรไปเขาพบว่า เธอไม่ใช่องค์หญิงที่รู้แต่ความไร้เดียงสาที่เต็มไปด้ว
