นี้เพิ่งจะต้มเสร็จได้ไม่นาน…….ยุ่งมาทั้งคืนแล้ว อาการไข้ของฉินหรูเหลียงก็ได้ทุเลาลงแล้วทั้งเฉินเสียนก็เหนื่อยมากแล้ว สีหน้าก็ซีดขาวเพราะไม่ได้นอน อวี้เยี่ยนรีบมาพยุงนางกลับไปสวนสระวสันตฤดูเพื่อพักผ่อนวันรุ่งขึ้นเฉินเสียนได้นอนขี้เกียจ ทั้งจวนก็ไม่มีใครกล้าที่จะไปรบกวนนางแม้ว่าฉินหรูเหลียงยังไม่ตื่น แต่เมื่อคืนได้ใช้ยาของเฉินเสียนไป อาการก็ได้ขึ้นไปมากบ่าวรับใช้ทุกคนต่างแสดงความเคารพต่อเฉินเสียนมากขึ้นต่อไปให้ยึดใช้ยาตามที่เฉินเสียนได้สั่งไว้ อาการของฉินหรูเหลียงก็จะค่อยๆ ดีขึ้น628
พอถึงเวลาจะต้องป้อนยา บ่าวรับใช้ยังป้อนไม่เข้า ทั้งก็ไม่บังอาจจะไร้มารยาทกับฉินหรูเหลียง ได้เพียงแต่มาขอร้องเฉินเสียนอีกครั้งเที่ยงของวันนี้ บ่าวรับใช้มาอีกครั้งเฉินเสียนเพิ่งลุกออกจากเตียง นั่งอยู่ใต้ชายคาหน้าประตูรอทานอาหารกลางวัน แล้วพูดอย่างหมดความอดทน “เมื่อวานข้าสอนพวกเจ้าแล้วไม่ใช่รึว่าทำเยี่ยงไร ตบหน้าเขาสองสามที รอให้ปากเขาคลายออกต่อไปก็กรอกยาลงก็เสร็จแล้ว”“บ่าวมิกล้าเพคะ………..”“ไม่อย่างนั้นก็ใช้คีมเหล็กดึงฟันหน้าของเขาออก”“ไม่ได้……ยังไงองค์หญิงทำเถอะเพคะ……..”เฉินเสียนขมวดคิ้ว อยู่ๆ ก็คิดว่าฉินหรูเหลียงอยู่ในอาการสลบไม่ได้สติดึงเอาฟันหน้าออกให้หมด เหมือนว่านี้ก็เป็นเรื่องที่ไม่เลวที่สำคัญคือต้องรอให้ฉินหรูเหลียงตื่นมาพบว่าเขาฟันหน้าหายไปสองซี่ ไม่รู้ว่าจะอับอายขายหน้าและเคียดแค้นหรือไม่?เพียงแค่คิ
