หล่อเหลาคมคายราวกับมีดแสงจากด้านนอกส่องเข้ามา เพิ่มความอบอุ่นลงไปอีกเฉินเสียนรู้สึกว่าตอนนี้ไม่ได้เกลียดเขาเหมือนเมื่อครู่แล้วเฉินเสียนเดินเข้ามานั่งอยู่ที่ข้างเตียงเขา และได้มองดูเขาแต่ยังคงหยิบข้อมือขึ้นมาตรวจชีพจรอย่างรังเกียจ630
ฉินหรูเหลียงค่อยๆ ดีขึ้นเล็กน้อย ตอนนี้ไม่ตายแล้วดังนั้นเฉินเสียนจึงได้กวักมือเรียกอวี้เยี่ยน และให้อวี้เยี่ยนส่งที่คีบเหล็กมาที่มืออย่างกล้าหาญ เธอได้กางแขนเสื้อออกและเปิดปากของฉินหรูเหลียงพร้อมที่จะทำเรื่องที่ยิ่งใหญ่อาจจะเป็นว่าเฉินเสียนแสดงหน้าตาอาฆาต หรือที่คีบเหล็กสามารถทำให้ถึงตายได้ ฉินหรูเหลียงคงมีความระมัดระวังตามสัญชาตญาณอยู่แล้วเมื่อที่คีบเหล็กไปถึงฟันของเขา เขารู้สึกว่าฟันได้กระทบกับความเย็น แต่มันกลับกระตุ้นประสาทของเขาแทนเฉินเสียนกำลังจะใช้แรงดึง จะรู้ได้อย่างไรว่าอยู่ๆ ฉินหรูเหลียงจะลืมตาขึ้นมาเวลานี้เขากำลังอ่อนแอพอลืมตาขึ้น จะค่อนข้างมึนงงและไร้เดียงสา แตกต่างไปจากความเย็นชาปกติอย่างสิ้นเชิงหลังจากนั้นก็มีภาพในดวงตาของเขา เขาเห็นคนตรงหน้าชัดเจน สีหน้าของเขาตกใจเล็กน้อยที่นั่งอยู่ข้างเตียงไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเฉินเสียนเฉินเสียนกะพริบตา จ้องมองเขาอย่างไร้เดียงสามากกว่าเขา และในใจได้ด่าจนฟ้าถล่มทลายแล้ว จะบ้าตาย เช้าไม่ตื่นเย็นไม่ตื่น แต่กลับมาตื่นในเวลานี้ อะไรวะ! นางยังไม่เริ่มถอนฟันด้วยซํ้า!ทั้งสองมองหน้ากันครู่หนึ่ง ฉินหรูเหลียงรู้สึก
