หลิ่วเฉียนเฮ้อจะเป็นหรือตาย ก็ไม่ได้ขวางหูขวางตาของซูเจ๋อ หากว่าไม่ใช่เขาต้องการที่จะลงมือกับเฉินเสียนหากแม้นว่ายังมีคนคิดว่าการมีชีวิตของหลิ่วเฉียนเฮ้อขวางหูขวางตา คนผู้นั้นคงเป็นจักรพรรดิผู้ที่อยู่สูงสุดแห่งพระราชวังนั่นนั่นคือศัตรูทะเลเลือดของหลิ่วเฉียนเฮ้อซูเจ๋อไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความเกลียดชังที่ลึกซึ้งระหว่างพวกเขาโชคดีที่ครั้งนี้เฉินเสียนไม่ได้ถูกจับไปเป็นเชลย ไม่เช่นนั้นซูเจ๋อจะปล่อยให้เขาไปอย่างง่ายดายได้อย่างไรต่อมาซูเจ๋อได้เอ่ยถาม “อาเสียนสบายดีหรือไม่?”“แม่ทัพฉินอยู่ข้างนอกทั้งวัน องค์หญิงอยู่ที่จวนแม่ทัพก็มีความสุขดีขอรับ”ซูเจ๋อพยักหน้า “เห็นเช่นนี้ ให้ฉินหรูเหลียงยุ่งไปอย่างนี้ก็ดีแล้ว”เหลียนชิงโจวเหลือบมองขลุ่ยที่อยู่ในมือซูเจ๋อ “ท่านอาจารย์ยังมีอารมณ์ทำขลุ่ยเล็กๆ นี้ เพื่อเตรียมที่จะมอบให้องค์หญิงหรือขอรับ?”คำพูดได้พูดออกไป เหลียนชิงโจวก็คิดว่าตัวเองได้พูดพลั้งปากไป เขาจะบังอาจถามเรื่องส่วนตัวของอาจารย์ได้อย่างไรคาดไม่ถึงว่าให้ซูเจ๋อจะตอบ “เจ้าคิดว่าองค์หญิงจะชอบหรือไม่?”“อาจารย์มอบให้ องค์หญิงต้องชอบแน่นอนขอรับ”620
ซูเจ๋อหัวเราะ “ก็ไม่แน่”เหลียนชิงโจวกล่าวถาม “ต้องการให้ศิษย์ไปมอบแทนไหมขอรับ?”ก่อนหน้านั้นซูเจ๋อมีธุระอะไรไม่สะดวกทำเอง ทั้งหมดต้องผ่านมือเขาเพื่อส่งมอบให้เฉินเสียนซูเจ๋อเอ่ย “ข้าจะหาโอกาสมอบให้นางเอง”สามวันต่อมา ฉินหรูเหลียงได้รายงานเรียบร้อยแ
