บัติรับใช้ข้าอย่างสุดใจ ในวันนี้ข้าตอบแทนเจ้า หากครั้งหน้ายังมีอีก ต่อให้เจ้าจะคุกเข่าจนท้องฟ้าแปรปรวน ข้าก็จะไม่สนใจเจ้าอีก”แม่บ้านพูดพร้อมนํ้าตา “บ่าวขอบพระทัยองค์หญิงเพคะ”เฉินเสียนได้ให้แม่บ้านจ้าวอยู่พักที่เรือนก่อน นางนำอวี้เยี่ยนเดินไปที่เรือนหลักฉินหรูเหลียงสถานการณ์ก็เป็นเช่นนี้แล้ว เรือนหลักไม่สามารถมีคนมาเฝ้ายามเห็นเฉินเสียนเข้ามา ได้รีบเชิญนางเข้าไปในห้อง และทุกสิ่งที่นางต้องการก็ได้เตรียมขึ้นทันทีไม่มีใครรู้ว่านางมีความสามารถด้านการแพทย์624
แต่เฉินเสียนได้เห็นบาดแผลของฉินหรูเหลียง ก็คิดถึงยาที่จะต้องรักษาอยู่ในใจทันทีนางมีความชำนาญมากในการกำหนดตัวยา ขณะที่ให้คนปฏิบัติตามใบสั่งยาของนางเพื่อปรุงยาใหม่ ทั้งยังให้อวี้เซี่ยนบดตัวยาให้เป็นผงสำหรับทาภายนอกดึงผ้าพันแผลบนหลังของฉินหรูเหลียงออก เฉินเสียนไม่ได้มีความอดทนพิถีพิถันที่จะใส่ยากับเขา แต่กลับลำพองยื่นอยู่ที่ด้านหน้าเตียงและเทผงยาบดที่ในชามได้ลอยอยู่ในอากาศลงบนหลังของเขาอวี้เยี่ยนพูดเบาๆ “องค์หญิงทายาให้เขาทำไมเหมือนการโรยเถ้ากระดูกอย่างไรอย่างนั้นล่ะเพคะ?”เฉินเสียนเลิกคิ้วอย่างชั่วร้าย “เจ้าเคยเห็นการโรยเถ้ากระดูก?”อวี้เซี่ยนส่ายหน้า “บ่าวเพียงรู้สึกว่าโรยเถ้ากระดูกก็ไม่เหมือนอย่างองค์หญิงที่จะโรยได้อย่างสบายใจแบบนี้เพคะ”“ชายของหญิงอื่น ยังเคยด่าเคยทะเลาะกัน จะต้องอ่อนโยนทำไมเล่า ข้าดูเป็นคนโง่เขลาอย่างนั้นเหรอ?”อวี้เยี
