เขาพักผ่อนและฟื้นตัวได้อย่างไรหลิ่วเหมยอู่คิดว่าฉินหรูเหลียงครั้งนี้คงผิดหวังในตัวนางมากถ้าหากรู้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างนี้ เธอคงจะไม่เปิดโปงเฉินเสียนอย่างประมาทเลินเล่ออย่างนั้น ตอนนี้นางก็เสียใจมากเช่นกัน แต่น่าเสียดายมันสายเกินไปเสียแล้วตอนนี้ฉินหรูเหลียงไม่ยอมพูดกับเธอเลยแม้แต่ประโยคเดียวหลิ่วเหมยอู่ได้แต่จ้องมองฉินหรูเหลียงจากไป ทั้งเจ็บปวดทั้งโกรธแค้น แต่ไม่รู้จะทำอย่างไรเซียงหลิงเป็นคนฉลาดคนหนึ่ง อยู่ที่ประตูวังได้ไปสอบถามแล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แล้วกล่าวปลอบใจว่า “นายหญิง อย่าเศร้าไปเลยเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพได้รับโทษแทนท่าน ก็แสดงว่าในใจท่านแม่ทัพยังคงไม่มีใครที่จะสามารถแทนที่ได้”หลิ่วเหมยอู่อกสั่นขวัญหายไปหมด “แต่ทำไมเขาไม่ยอมที่จะพูดกับข้าล่ะ?”“ท่านแม่ทัพต้องรีบไปจับตัวมือสังหาร ถ้าหากว่ายังจับมือสังหารไม่ได้เกรงว่าจะไม่สามารถไปรายงานต่อองค์จักรพรรดิได้ หลังจากเสร็จสิ้นเรื่องนี้แล้วก็คงอารมณ์ดีขึ้นนะเจ้าคะ”ในเวลานี้ก็คิดได้เพียงแค่นี้เท่านั้นเวลาก็ดึกมากแล้ว เซียงหลิงจึงพาหลิ่วเหมยอู่เดินออกจากพระราชวังตลอดจนถึงจวนแม่ทัพ หลิวเหมยอู่ยังคงอกสั่นขวัญหาย611
เข้าไปในสวนดอกพุดตานแล้ว คาดเดาว่าฉินหรูเหลียงคืนนี้จะไม่กลับมาเซียงหลิงก็ได้คอยปรนนิบัติรับใช้ข้างๆ หลิ่วเหมยอู่เข้าอาบนํ้าและไปพักผ่อนหลังจากจัดการที่พักให้หลิ่วเหมยอู่อย่างเรียบร้อยแล้ว เซียงหลิงถึงได้ออกไปเฝ้าอยู่ด้านนอ
