ปประตูหารอู่ด้วยกันประตูหานอู่คือประตูทางเข้าแรกที่เข้าสู่พระราชวัง หน้าประตูมีสนามจัตุรัสที่กว้างขวาง สิ่งก่อสร้างอันวิจิตรตระการตา ในคํ่าคืนที่มีความงดงามเย็นยะเยือกทุกคนค่อยๆ เดินไปจนหมด เฉินเสียนเดินเยื้องย่างอยู่ด้านหลังเนื่องด้วยถูกนางในส่งตัวออกจากวังตอนนี้อวี้เยี่ยนได้มาถึงประตูพระราชวังเร็วกว่าปกติตอนเดินผ่านประตูหานอู่ อวี้เยี่ยนได้รับอนุญาตเข้าประตูวังได้เป็นกรณีพิเศษเพื่อเข้ามารับช่วงดูแลเฉินเสียนตอนเธอประคองแขนของเฉินเสียนก็เกือบจะร้องไห้ออกมา เธอเอ่ย: “องค์หญิงเพคะ บ่าวเห็นคนอื่นๆ ออกจากวังไปนานแล้ว ก็รออยู่นานไม่เห็นพระองค์บ่าวก็คิดว่าจะเกิดเรื่องขึ้นแล้ว”“เรื่องน่ะเกิดแล้ว” เฉินเสียนเอ่ยเรียบๆ “แต่แค่ไม่ได้เกิดกับข้า”บนสนามจัตุรัสที่ใหญ่อย่างนี้ แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมามันสื่อถึงความอ้างว้างและเยือกเย็น จนเท้าที่เหยียบลงบนพื้นถนนรู้สึกชาประตูหานอู่ตั้งสูงตระหง่านไม่ไหวติง เฉินเสียนเงยหน้าหรี่ตาจ้องมองแสงจันทร์สลัวดวงนั้น ร่างสูงใหญ่และเคร่งขรึมของฉินหรูเหลียงคุกเข่าลงอย่างช้าๆเสื้อผ้าคว้านกว้างลึกลงเผยให้เห็นกายท่อนบนที่แข็งแรง602
อวี้เยี่ยนเฝ้าดูเฉินเสียนอยู่พักหนึ่งจึงเอ่ยอย่างไม่มั่นใจว่า: “คนที่ถูกลงโทษด้านนั้น……คือท่านแม่ทัพหรือเพคะ? ”“ใช่”เฉินเสียนค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเขาทีละก้าวเสียงไม้พลองฟาดบนตัวเขาส่งเสียงดังอื้ออึงออกมา ราวกับการเต้นของหัวใจมนุษย์ ทีละครั้งที
