ป็นอย่างแรกแน่นอนแต่ตอนนี้เข้าไม่แม้แต่จะดูแลตัวเองได้คำพูดของหลิ่วเหมยอู่ทุกคำนั้นมันเลวร้ายและเขาได้ยินมันชัดเจนที่นี่คือพระราชวังไม่ใช่ที่เรือน เธอจะพูดตามอำเภอใจเช่นนี้ได้อย่างไรฉินหรูเหลียงไม่ได้ขัดขว้างโดยธรรมชาติแล้วองครักษ์จะเชื่อฟังทำตามคำสั่งขององค์หญิงและตบปากหญิงสาวได้อย่างง่ายดายองครักษ์มัดมือหลิ่วเหมยอู่ไว้ทันทีและตบปากทั้งซ้ายและขวาในตอนแรกหลิ่วเหมยอู่ยังก่นด่าได้หมดจนแยกคำไม่ออกไปอีกสองประโยคแต่หลังจากนั้นเธอก็มีเลือดที่มุมปากและแม้แต่พูดสักคำก็พูดไม่ออกมวยผมของเธอยุ่งเหยิงและไม่มีแรงต่อต้านราวกับหญิงบ้าที่กำลังร้องไห้ครํ่าครวญ606
ฉินหรูเหลียงถูกโบยจนครบหกสิบที องครักษ์ที่ลงโทษเปลี่ยนมาเป็นแส้ พอดึงแส้ออกมายิ่งทำให้เขาส่งเสียงฮึดฮัดอยู่ในลำคอ คราบเลือดสีเข้มบนแผ่นหลังเขากายของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อและหอบหายใจแรงมากขึ้นแต่เมื่อหลิ่วเหมยอู่ถูกตบปากจนนิ่งไปเขายังเอ่ยเสียงทุ้มตํ่าว่า: “องค์หญิงจิ้งเสียน ข้าขอร้องเจ้าล่ะ อภัยให้นางในครั้งนี้ด้วยเถอะ”
607
