ไห้อย่างเอาแต่ใจตัวเอง ไม่คำนึงถึงว่าชีวิตคนอื่นจะตายอย่างไร มันก่อกวนความเงียบสงบของพระราชวัง หรือไม่พอใจที่เขาได้รับโทษเบาเกินไป? ”หลิ่วเหมยอู่ถึงกับจุกอยู่ในลำคอ นํ้าตาที่ไหลอย่างกับสายฝนและไม่นานเธอก็ไม่รู้ว่าไปเอาแรงมาจากไหน ฉวยโอกาสให้หลุดพ้นจากองครักษ์ที่กำลังเผลออยู่กระโจนตรงไปที่เฉินเสียนแล้วโถมตัวเข้าใส่เฉินเสียนจากข้างหลังอวี้เยี่ยนอุทานอย่างตกใจและยังดึงไว้ทันพอดี ถึงอย่างนั้นก็ยังเดินเซไปสองสามก้าวกว่าจะตั้งหลักได้หลิ่วเหมยอู่ถูกองครักษ์จับกุมไว้ทันทีและไม่อาจกระโจนเข้าใส่ได้อีก เธอทำได้เพียงชี้นิ้วใส่เฉินเสียนและกร่นด่า: “เพราะเจ้า! ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะเจ้า! ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ท่านแม่ทัพก็คงไม่กลายเป็นเช่นนี้ เจ้าเป็นหญิงที่มีจิตใจร้ายกาจอย่างกับงูพิษ เจ้าอยากฆ่าพวกเราให้ตายทั้งหมด! ข้าขอสาปแช่งเจ้า สาปเจ้าและเด็กในท้องเจ้า……”ฉินหรูเหลียงที่เงียบอยู่ตลอด กำหมัดแน่นจนเส้นเลือกที่แขนกระตุก ทันใดนั้นก็เอ่ยขัดหลิ่วเหมยอู่ทั้งที่เลือกยังเต็มปากอยู่: “เหมยอู่ หุบปาก”605
หลิ่วเหมยอู่ตกตะลึง เมื่อได้สติก็ได้มองฉินหรูเหลียงอย่างเจ็บปวดอวี้เยี่ยนเอ่ยด้วยความห่วงใย: “องค์หญิงเพคะ พระองค์เป็นอย่างไรบ้างเพคะเป็นอะไรตรงไหนหรือเปล่า? ”เฉินเสียนออกคำสั่งกับองครักษ์โดยตรงว่า: “นางอนุคนนี้พูดจาสามหาวกับองค์หญิง ตบปากให้ข้าซะ”“พ่ะย่ะค่ะ!”หากในยามปกติ ฉินหรูเหลียงจะรีบยืนขึ้นมาขัดขวางเ
