อไปเขาจำได้เสมอว่า นางกำลังนอนเอนกายสงบจิตใจอยู่บนเก้าอี้ภายในสวนสระวสันตฤดู นางเต้นระบำอยู่ใต้ร่มไม้ด้วยท่าทางมั่นใจ แม้จะโอหังอวดดีไปบ้างแต่เหตุการณ์ในอดีตยังคงเด่นชัดในความทรงจำเขาไม่อาจใส่ความเฉินเสียนได้ แต่เหมยอู่เล่า เขาจะทำเช่นไร?แววตาของฉินหรูเหลียงดูสับสน ทำให้หัวใจของหลิ่วเหมยอู่ค่อยๆ จมลงดิ่งเหวไปทีละน้อยท้ายที่สุดฉินหรูเหลียงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “กราบทูลฝ่าบาทเป็นอย่างที่องค์หญิงได้กล่าวไป กระหม่อมล้มเหลวในการจับมือสังหารในครานั้นกระหม่อมสมควรตายพ่ะย่ะค่ะ!”หลิ่วเหมยอู่ทรุดตัวลงกับพื้นทันที ตัวสั่นเทานํ้าตาไหลรินไม่ขาดสายฉินหรูเหลียงช่วยพูดให้เฉินเสียนและเพิกเฉยต่อนาง597
จักรพรรดิทรงกริ้ว “เจ้ารู้แต่ไม่รายงาน เจ้าสมควรตาย!”ฉินหรูเหลียงรีบคุกเข่าแล้วก้มศีรษะลง รอการลงโทษจากองค์จักรพรรดิจักรพรรดิสะบัดชายฉลองพระองค์และลุกขึ้นยืน ทอดพระเนตรไปที่ฉินหรูเหลียง แล้วตรัสว่า “ข้ามีรับสั่งให้เจ้าตามหาตัวมือสังหารให้ได้ภายในสามวัน มิเช่นนั้น แม้เป็นแม่ทัพใหญ่เจ้าก็อย่าหวัง!”สายตาทอดพระเนตรไปที่หลิ่วเหมยอู่อย่างเย็นชา “เจ้าคิดว่าประตูวังของข้าเป็นตลาดผักหรืออย่างไร อนุนางใดจึงสามารถไปมาได้ตามอำเภอใจ! ตั้งแต่บัดนี้ไป ไม่ว่าผู้ใด ห้ามพานางอนุในเรือนเข้ามาภายในพระราชวังเป็นอันขาด!”ขุนนางและเหล่าภรรยาในเรือนต่างไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยเสียงดังองค์จักรพรรดิทรงพระพิโรธ ทั้งหมดเป็นเ
