ได้ยินมาว่ามีองครักษ์มากมายขนาดนั้น ยังปล่อยให้นักฆ่าหนีไปได้ ทำให้องค์จักรพรรดิทรงพระพิโรธยิ่งนักขณะที่ทหารอารักขากำลังเก็บกวาดที่เกิดเหตุ ปรากฏว่าพบลูกดอกสองสามตัวที่นักฆ่ายิงตกอยู่บนพื้น จึงเก็บขึ้นมาถวายแด่องค์จักรพรรดิตอนที่ผ่านสายตาไป เฉินเสียนหรี่ตามองลูกดอกลูกดอกนั้นนางคุ้นเคยยิ่งนัก เหมือนกับลูกดอกที่ใครบางคนยิงใส่ฉินหรูเหลียงเพื่อพยายามฆ่าเขาตอนที่อยู่บนถนนขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น หลิ่วเหมยอู่ที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก“ใต้เท้า หม่อมฉัน ดูเหมือนว่าหม่อมฉันจะเคยเห็นลูกดอกนี้เพคะ”คำพูดที่เอ่ยออกมาจากปากนาง สายตาทุกคู่รวมจุดมองไปที่หลิ่วเหมยอู่เพียงผู้เดียวแม้แต่เฉินเสียนเองยังหันมองนางที่อยู่ข้างๆนางขี้ขลาดตาขาว เหมือนกวางน้อยที่หวาดกลัว ดูอ่อนโยนและไร้พิษภัยไม่นาน หลังจากที่จักรพรรดิจัดหาพระที่นั่งให้สมเด็จพระราชชนนีเป็นการเรียบร้อย จึงรับสั่งให้เหล่าขุนนาง และเหล่าภรรยาทุกคนไปยังห้องโถงใหญ่จักรพรรดิประทับบนพระที่นั่ง เรียกหลิ่วเหมยอู่เข้าพบ ในเวลานั้นหลิ่วเหมยอู่ยืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ จากนั้นก้มศีรษะและคุกเข่าลง“เจ้าเป็นสตรีในจวนผู้ใด? ”588
หลิ่วเหมยอู่คุกเข่าเอามือยันกับพื้นและโน้มศีรษะติดพื้นพร้อมกับกล่าวว่า“ข้าเป็นภรรยาของจวนแม่ทัพเพคะ”“จวนแม่ทัพไหนเล่า? ”หลิ่วเหมยอู่รู้สึกเขินอายเล็กน้อย “จวนแม่ทัพใหญ่เพคะ”เช่นนี้ไม่ใช่เป็นการแสดงออกถึงตัวตนของนางในฐานะอนุห
