รอกหรือ? เพราะเฉินเสียนภรรยาเอกของจวนแม่ทัพใหญ่ก็ยืนดูการแสดงนั้นอยู่ข้างๆองค์จักรพรรดิจ้องมองไปที่เฉินเสียน เฉินเสียนกล่าวอย่างเบื่อหน่าย “กราบทูลฝ่าบาท เหม่ยอู่ก็เป็นภรรยาของจวนแม่ทัพเพคะ”จักรพรรดิไม่มีกะจิตกะจิตใจมาจํ้าจี้จํ้าไชเรื่องพวกนี้ จึงเอ่ยถามอย่างจริงจัง“เจ้าบอกว่าเคยเห็นลูกดอกที่มือสังหารทิ้งไว้งั้นรึ?”หลิ่วเหมยอู่พยักหน้าเบาๆจักรพรรดิตรัส “นำลูกดอกมา เอาไปให้นางยืนยันอีกหน”ทหารรักษาพระองค์ยื่นถาดให้หลิวเหมยอู่ บนลูกดอกยังคงมีคราบเลือดติดปนอยู่หลิ่วเหมยอู่เหลือบมองด้วยความสั่นเทา ยิ่งไม่กล้าจ้องมองใกล้ๆจักรพรรดิตรัส “เจ้ากล่าวมา เจ้าเห็นพบลูกดอกนี้ที่ใด? ”“หม่อม…หม่อมฉัน…” ท่าทางของหลิ่วเหมยอู่ดูหวาดกลัว และเกรงกลัวยิ่งกว่าที่ต้องพูดความจริงเฉินเสียนเหล่ตามองแล้วเอ่ยว่า “เหมยอู่ ไม่ต้องกลัว เจ้ารู้สิ่งใดเพียงแค่พูดออกไป บางทีอาจช่วยให้แม่ทัพจับมือสังหารได้”589
จักรพรรดิตรัสอย่างหมดความอดทน “พูดมาบัดเดี๋ยวนี้!”หลิ่วเหมยอู่กัดริมฝีปากตนเอง นํ้าเสียงอู้อี้ “หม่อม…หม่อมฉันเคยเห็นมันกับองค์หญิงเฉินเสียนเพคะ”ทุกคนในห้องโถงแทบกลั้นหายใจ ต่างค่อยๆ หันมองมายังเฉินเสียนที่นิ่งเงียบไม่ไหวติงสายตาขององค์จักรพรรดิทอดพระเนตรอย่างคาดคั้น แล้วเอ่ยถามหลิ่วเหมยอู่ “เจ้าแน่ใจหรือ?”หลิ่วเหมยอู่ตัวสั่นเทา “บาง…บางทีหม่อมฉันอาจจะมองผิดไป…แต่วันนั้นที่จวนแม่ทัพ ขณะที่หม่อมฉันเดินผ่านสวนหม่อม
