ฉันบังเอิญพบองค์หญิงอยู่ในสวนตอนนั้นองค์หญิงกำลังเล่นอยู่กับ…ลูกดอกที่คล้ายๆ กันกับอันนี้เพคะ”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ริมฝีปากของเฉินเสียนก็กระตุกอย่างเย็นชาคาดว่าต้องเป็นเช่นนี้ตั้งแต่อยู่ในอุทยานอวี้ฮัวนํ้าเสียงของหลิ่วเหมยอู่ดูชอบกล นางคาดหวังในสิ่งที่หลิ่วเหมยอู่ต้องการพูด และอย่างที่คาดไว้ นางต้องการใส่ความตนเองต่อหน้าธารกำนัลทั้งหลาย!ตอนที่อยู่ในจวนแม่ทัพ เรื่องที่เฉินเสียนเล่นลูกดอกไม่ใช่ความลับ หลิ่วเหม่ยอู่จะผ่านไปพบก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแววตาของจักรพรรดิแหลมคมและเย็นชา “จิ้งเสียน นางกล่าวว่าในมือเจ้ามีอีกหนึ่งดอกที่คล้ายกัน จริงหรือไม่? ”เฉินเสียนมองไปที่หลิ่วเหมยอู่อย่างเรียบเฉย “เหมยอู่ ที่เจ้ากล่าวมาหมายความว่า ข้ากับมือสังหารเป็นพวกเดียวกันงั้นรึ? ”590
หลิ่วเหมยอู่ก้มมองลงพื้น “หม่อมฉันมิบังอาจ หม่อมฉันเพียงแค่…พูดความจริง ตอนที่มือสังหารลอบโจมตี องค์หญิงไม่ได้อยู่ในอุทยานอวี้ฮัว หลังจากการลอบสังหารเสร็จสิ้น หม่อมฉันเพียงเห็นองค์หญิงปรากฏตัว”เฉินเสียนยิ้ม “ข้าอยู่ในอุทยานอวี้ฮัวตลอด เจ้ากับท่านแม่ทัพนั่งอยู่ด้วยกันจักให้ข้ารบกวนได้อย่างไร จึงถอยไปอยู่ด้านข้าง มิเช่นนั้นคงถูกว่าหาหึงหวงจนดูก้าวร้าว ตอนที่เกิดเรื่องขึ้น ท่านแม่ทัพก็คอยแต่ปกป้องเจ้า ข้าที่กำลังอุ้มท้องกลับไม่มีผู้ใดสนใจไยดี จึงต้องไปหลบซ่อนอยู่ตามชายป่า เหม่ยอู่ นี่เป็นความผิดของข้างั้นหรือ? ”จักรพรรดิทรงขมวดคิ้
