เฉินเสียนยิ้มและพูดว่า: “สงสัยท่านแม่ทัพฉินจะส่งมันไปผิดเรือน เสื้อผ้าและเครื่องประดับใหม่นี้เตรียมไว้สำหรับเหมยอู่มิใช่หรือ?”ฉินหรูเหลียงรู้สึกหงุดหงิด แต่เดิมตั้งจะมอบให้กับเฉินเสียน แต่ตอนนี้เฉินเสียนกลับพูดเช่นนั้น อยู่ต่อหน้าหลิ่วเหมยอู่เขาก็มิสามารถโต้แย้งได้ฉินหรูเหลียงกล่าวเพียงว่า: “พรุ่งนี้เป็นวันฉลองพระราชสมภพของสมเด็จพระราชชนนี ท่านควรแต่งกายให้เหมาะสมและอย่าทำให้จวนแม่ทัพต้องอับอาย!”เฉินเสียนกล่าวยิ้มๆว่า: “ใครบอกว่าพรุ่งนี้ข้าจะไปกัน?”“ท่านเป็นถึงองค์หญิงจิ้งเสียน สมเด็จพระราชชนนีฉลองพระราชสมภพ ท่านไม่ได้ร่วมงานได้งั้นหรือ?”“ตอนนี้ข้าท้องโต ไม่สะดวกหรอก”ฉินหรูเหลียงพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “สมเด็จพระราชชนนีรู้ว่าท่านกำลังมีครรภ์และพระองค์มิทรงอนุญาตให้ท่านพักผ่อนอยู่ที่จวน ดังนั้น ไม่สะดวกอย่างไรก็ต้องไป มิเช่นนั้น องค์จักรพรรดิเองจะคิดว่าท่านเป็นคนไม่ให้เกียรติ หลังจากแต่งงานเข้าจวนแม่ทัพแล้ว แม้แต่สมเด็จพระราชชนนีก็ไม่ให้เกียรติ”ฉินหรูเหลียงคิดเผื่อชื่อเสียงของจวนแม่ทัพทั้งนั้น แต่หลิ่วเหมยอู่กลับได้ยินเหมือนเขากำลังคิดเพื่อเฉินเสียนอย่างไรอย่างนั้นความรู้สึกนั้นเหมือนมีหนามงอกขึ้นในเนื้อ เจ็บปวดแต่ก็ถอนออกไม่ได้สิ่งที่ฉินหรูเหลียงกล่าว ก็เป็นสิ่งที่เฉินเสียนรู้สึกหดหู่มากที่สุดเช่นกัน563
สมเด็จพระราชชนนีเป็นมารดาที่ให้กำเนิดขององค์จักรพรรดิ พระองค์ต้องเป็นพวกเดียวกับอง
