นขณะที่เขากำลังเดิน เสื้อคลุมของเขาก็ขยับตามเล็กน้อย และภาพเงาคนบางคนก็ปรากฏในหัวของเธอก็อย่างชัดเจนเฉินเสียนคิด คนนั้นคงเป็นอาจารย์บางท่านสินะเงาด้านหลังนั่นคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกเฉินเสียนยืนอยู่นอกหน้าต่างอยู่ครู่หนึ่ง อยากรอให้เขาหันหน้ามา ดูว่าคนที่เงาด้านหลังก็ดูสง่างามเช่นนั้น จะมีหน้าตาเช่นไรแต่คนผู้นั้นราวกับว่าจะขัดแย้งเธอ ไม่ยอมหันมาสักทีเฉินเสียนเลยมองไปที่อาจารย์ในห้องโถงนั่น แล้วถามฉินหรูเหลียง: “นั่นใครหรือ?”ฉินหรูเหลียงสำลักเล็กน้อยแม้แต่เขาก็ยังจำไม่ได้ ดูเหมือนความทรงจำในอดีตของเฉินเสียนคงจะหายไปหมดแล้วจริงๆฉินหรูเหลียงหรี่ตาลงมองคนในโถงคนนั้น เม้มปากกล่าวว่า: “บัณฑิต”“หน้าตาเป็นอย่างไรบ้าง?” เฉินเสียนถามต่อฉินหรูเหลียงไม่พอใจ: “การวิจารณ์รูปลักษณ์ของบุรุษอื่น ไม่ใช่สิ่งที่องค์หญิงที่แต่งเป็นภรรยาคนอื่นแล้วอย่างท่านพึงกระทำ”“แต่งเป็นภรรยาคนอื่น”คำๆนี้ เขาตั้งใจเพิ่มนํ้าหนักเสียงไปเล็กน้อย554
เฉินเสียนกลับยกริมฝีปากขึ้นอย่างไม่สนใจ คนผู้นั้นยิ่งไม่หันหน้าให้เธอดูมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งอยากดูมากเท่านั้นสุดท้าย เฉินเสียนก็ผิวปากไปยังแผ่นหลังของอาจารย์ผู้นั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจแผ่นหลังของอาจารย์หยุดชะงักคราวนี้ ไม่เพียงแค่เขาได้ยิน แม้แต่องค์ชายองค์หญิงที่กำลังอ่านบทความอยู่ก็ได้ยินกันหมด เขาวางตำราบนมือลงและหันไปยังต้นทางเสียงผิวปากนั้นฉินหรูเหลียงรีบดึงมือของเฉินเสียนออกไ
