่ง และชมทิวทัศน์ต่างๆบนถนน วันนี้ฉินหรูเหลียงมีความอดทนอย่างน่าประหลาดใจ คอยอยู่ข้างๆเธอตลอดเวลานั่นเป็นถนนเส้นหวู่ถง และริมถนนสองข้างก็เต็มไปด้วยต้นหวู่ถงในฤดูกาลนี้ ดอกหวู่ถงยังไม่ร่วงหมดไป สีม่วงอ่อนๆของดอกหวู่ถงบานสะพรั่งบนต้นไม้และพื้นดิน มีกลิ่นหอมของดอกไม้กระจายในอากาศเมื่อแหงนหน้ามองไป ก็จะเห็นดอกสีม่วงอ่อนเต็มไปทั้งถนน ซึ่งสวยงามนักเฉินเสียนหยุดอยู่ที่ทางแยกของถนน และเงยหน้าขึ้นมองแสงแดดท่ามกลางหมู่ดอกไม้กระทบและสาดส่องมาที่เธออย่างวิจิตรบรรจงฉินหรูเหลียงสงบลงและทันใดนั้นเอง เขาก็รู้สึกถึงกลิ่นของความสบายใจจากตัวของเธอราวกับว่าเวลาได้เดินช้าลง บนตัวเธออย่างไรอย่างนั้นในเวลานี้ มีเสียงอ่านบทความดังแว่วเข้ามาในหูของเฉินเสียน ที่มาจากทางแยกของถนนนี้“ที่นั่นเป็นที่ใดกัน?” เฉินเสียนพลางถามพลางเดินไปทางแยกนั้นภายในไม่กี่ก้าว เธอก็พบพระราชวังลับแห่งหนึ่งที่อยู่ด้านหลังต้นหวู่ถง ได้ยินจากฉินหรูเหลียงมาว่าพระราชวังนั่นเป็นโรงเรียนไท่ที่เหล่าองค์ชายองค์หญิงเข้าศึกษากัน และมีราชครูและบัณฑิตจากราชวงค์มาสอนแก่องค์ชายองค์หญิงโดยเฉพาะหน้าต่างในห้องโถงนั้นสะอาดมาก จนมองเห็นองค์ชายองค์หญิงที่กำลังนั่งอ่านบทความจากตำราได้อย่างชัดเจน553
เฉินเสียนมองผ่านหน้าต่างไป เห็นคนยืนอยู่ในห้องโถงคนหนึ่ง สวมชุดทางการสีม่วง ปล่อยผมไว้ข้างหลัง ในมือของเขาม้วนตำราไว้ม้วนหนึ่ง และกำลังเดินไปมาอยู่ในห้องโถงใ
