เสียนขอบพระทัยเสด็จพี่เพคะ”551
องค์จักรพรรดิกล่าวต่อว่า: “นานๆทีพวกเจ้าจะเข้าวังมา อยู่รับมื้อกลางวันด้วยกันสิ เวลารับมื้ออาหารยังต้องคอยอีกสักพัก ให้ฉินหรูเหลียงพาเจ้าไปเดินเล่นที่อุทยานอวี้ฮัวก่อนนะ”หลังจากที่ทั้งสองเดินจากไป คนในวังที่รอรับเสด็จอยู่หน้าประตูก่อนหน้านี้ ก็ทูลทุกอย่างที่เห็นและได้ยินต่อองค์จักรพรรดิไม่มีอะไรมากไปกว่าเรื่องฉินหรูเหลียงได้ดูแลเฉินเสียนอย่างดีองค์จักรพรรดิกล่าว: “เขายังรู้จักไว้หน้าข้าอยู่บ้าง จิ้งเสียนเป็นองค์หญิง ถึงฐานะจะมิได้สูงส่ง แต่ก็ย่อมดีกว่าอนุในจวนของเขา ”องค์จักรพรรดิก็พอใจกับการแสดงของฉินหรูเหลียงมากเช่นกัน เพียงแค่ไม่หลงใหลอนุจนละเลยภรรยาเอก เขาเองก็สามารถทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้เช่นกันจากนั้นฉินหรูเหลียงก็พาเฉินเสียนไปเดินเล่นที่อุทยานอวี้ฮัวอุทยานอวี้ฮัวแห่งนี้ มิรู้ว่าใหญ่กว่าสวนดอกไม้ที่จวนมากเพียงใด และทิวทัศน์ก็งดงามยิ่งนัก ดอกไม้บานเต็มอุทยาน ช่างสวยวิจิตรตระการตาเสียจริงในแอ่งนํ้ามีใบบัวสีเขียวและดอกบัวหลวงที่สวยงามอยู่มากมายเฉินเสียนเดินตามทางอันสวยวิจิตรตระการตานี้ไป และมีฉินหรูเหลียงเดินตามอยู่ข้างๆสถานที่แห่งนี้ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยเล็กน้อย แต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นอย่างไรขณะที่เดินหน้าต่อไปนั้น ฉินหรูเหลียงก็พูดขึ้นมากะทันหันว่า: “หากเดินต่อไปอีก ก็ถึงหลังวังแล้ว”เฉินเสียนหยุดฝีเท้าลง552
ระหว่างทางกลับเฉินเสียนได้ใช้ถนนอีกเส้นหนึ
