เฉินเสียนคล้ายกับสาธยายเรื่องราวของบุคคลอื่นเลย เธอเอ่ยเล่าเรื่องราวพอประมาณไปหนึ่งรอบฉินหรูเหลียงถาม “นักดาบพเนจรมีลักษณะเช่นไรกัน?”เฉินเสียน“ข้าไม่รู้ คลุมหน้าอยู่ ข้าก็ไม่ใช่ว่าจะมองทะลุปรุโปร่งหรอกนะ”“มีทั้งหมดกี่คน?”“สามถึงห้าคนได้”“สามคนหรือว่าห้าคนกันเล่า?”เฉินเสียนนอนอยู่บนเตียง ยื่นมือจับหน้าผาก เอ่ยอย่างเหนื่อยล้า“ แม่ทัพฉินท่านกำลังเป็นห่วงข้าใช่หรือไม่?”ฉินหรูเหลียงสีหน้าชะงักงัน เอ่ยอย่างเบื่อหน่ายเป็นอย่างมาก“ข้าเป็นห่วงท่านหรือ? ฝันกลางวันให้น้อยหน่อยเถิด！”เฉินเสียนเอ่ยอย่างไม่สะท้าน“ในเมื่อท่านไม่ได้เป็นห่วงข้า ยังมาที่สวนสระวสันตฤดูด้วยตนเองและถามนั่นถามนี่ แม่ทัพฉินท่านมีความผิดปกติหรือไม่?”“ข้าเพียงแค่กำลังปฏิบัติตามหน้าที่ ”ฉินหรูเหลียงเอ่ยด้วยใบหน้าเขียว“ท่านปฏิบัติหน้าที่ที่ไร้สาระของท่าน เกี่ยวอันใดกับข้าหรือ”เฉินเสียนก็ขี้เกียจที่จะมองเขา เอ่ยอย่างสงบจิตสงบใจ“ท่านแม่ทัพใหญ่ที่ภูมิฐานไม่ใช่ว่ามีฝีมือหรือ ไปตรวจสอบเองสิ ไม่รู้ว่าใครให้ความมั่นใจกับท่าน ทำให้ท่านรู้สึกว่าอยู่ที่ของข้าเช่นนี้แล้วเป็นที่นิยมชมชอบมากหรือ?”537
ไม่รอให้ฉินหรูเหลียงเอ่ย เฉินเสียนเอ่ยอย่างหงุดหงิด“อวี้เยี่ยน ส่งแขกให้ข้าไม่ใช่ว่าใครก็ปล่อยให้เข้ามาตามอำเภอใจ”อวี้เยี่ยนเอ่ยอย่างสะเปะสะปะ “เชิญท่านแม่ทัพกลับเถิดเจ้าค่ะ องค์หญิงของบ่าวต้องการพักผ่อนเจ้าค่ะ”สุดท้ายฉินหรูเหลียงก็ไม่ได้อะไร
